tag:blogger.com,1999:blog-9664857403416932292012-02-17T05:46:44.125+02:00"Τελειως ανομοιοι και τοσο ομοια μονοι, μας χωραει ολους μια οθονη" κ.γκιμοσουληςtelegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.comBlogger181100tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-88620194575257331292011-07-26T16:51:00.005+03:002011-07-26T16:57:36.939+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-AQL7-_T0mGg/Ti7HkMwmMUI/AAAAAAAAAHk/BJfZryT4W_E/s1600/gay-lesbian-hands.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 199px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-AQL7-_T0mGg/Ti7HkMwmMUI/AAAAAAAAAHk/BJfZryT4W_E/s200/gay-lesbian-hands.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633659608601342274" /></a><br />Αθήνα, μέσα καλοκαιριού.<br /><br />Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», θάλαμος 512, κρεβάτι 3.<br /><br />Μία γυναίκα ετών 72 με εγκεφαλική βλάβη, σε ημικωματώδη κατάσταση εδώ και μέρες, φλερτάρει με τον θάνατο. Το κοντό κουρεμένο γκρίζο μαλλί της, χτενισμένο προς τα πάνω, αφήνει να φανεί απροκάλυπτα το σπασμένο μέτωπο της. Το βλέμμα της περήφανο, σαν ανθρώπου ελεύθερου, που έχει μάθει να υψώνει τείχη άμυνας για να διαφυλάξει τα κεκτημένα του. Τα γκριζοπράσινα μάτια της, μοναδικές ανοχύρωτες οπές που μαρτυρούν πως είναι πλήρης από αγάπη.<br /><br />Το σώμα της γυμνό κάτω από το λευκό σεντόνι, έντονα θηλυκό με πλούσιες καμπύλες.<br /><br />Δίπλα στο κρεβάτι κάθε απόγευμα, στην ίδια θέση, εδώ και μία εβδομάδα η ίδια γυναίκα. Κανείς άλλος. <br /><br />Στην ίδια καρέκλα, να κοιτά την ξαπλωμένη γυναίκα και να σηκώνεται σε κάθε της κίνηση. <br /><br />«-Καρδιά μου ξύπνησες? Tι θέλεις?» <br /><br />Στην ίδια ηλικία, ίσως λίγο μικρότερη. Με ξανθό κουρεμένο μαλλί, χτενισμένο προς τα κάτω, να καλύπτει το μέτωπό της. Το βλέμμα της φοβισμένο, ανθρώπου που ψάχνει να βρει κάπου να γαντζωθεί όταν χάνει τα κεκτημένα του. Τα μονόχρωμα καφέ μάτια της, μικρά, σπινθηροβόλα αλλά γαλήνια, γεμάτα αγάπη. <br /><br />Το σώμα της ντυμένο αυστηρά καλύπτοντας όσο γίνεται περισσότερο κάθε σημείο της θηλυκότητας της. <br /><br />Βγάζω την ιατρική ποδιά τις πλησιάζω και συστήνομαι με το όνομα μου. Ζητώ συγγνώμη για την αδιακρισία μου, της λέω πόσο θαυμάζω τη σχέση που έχουν και την ρωτάω αν είναι συγγενείς.<br /><br />«Όχι, δεν είμαστε συγγενείς. Είναι η μία για την άλλη αδερφή, φίλη, μάνα. Τα πάντα.»<br />«Ζείτε μαζί?»<br />«Από χρόνια. Είναι τα πάντα η μία για την άλλη. Τα πάντα.»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-8862019457525733129?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-20324117414063551272010-08-22T00:10:00.003+03:002010-08-22T00:28:16.635+03:00Έχω έναν κόμπο σταματημένο στο λαιμό μου.<br />Δωσ' μου ένα φιλί σου να καταπιώ, να τον παρασύρει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-2032411741406355127?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-47010722414909266242010-07-11T20:58:00.003+03:002010-07-11T23:08:33.247+03:00Κάποιες φορές την βλέπω στον ύπνο μου. <br /><br />Να κάθεται σε μια ξύλινη καρέκλα, με τα πόδια ανοιχτά.<br /><br />Το φαρδύ φόρεμα της ανεβασμένο να αποκαλύπτει τους ματωμένους μηρούς της. <br /><br />Λες και έτρεχε ανάμεσα σε αγκάθια γυμνή για ώρα πολλή. <br /><br />Δεν φοράει παπούτσια, ούτε εσώρουχο και το αιδοίο της μοιάζει με στόμα ορθάνοιχτο.<br /><br />Το ένα χέρι της στηρίζεται πάνω στο τραπέζι, δίπλα σε ένα πιάτο άδειο, ένα μαχαίρι, και ένα πηρούνι. <br /><br />Το άλλο ακουμπάει την εγκυμονούσα κοιλιά της.<br /><br />Τα στήθια της πρησμένα και δαγκωμένα, ανεβοκατεβαίνουν γρήγορα στο ρυθμό της ανάσας της.<br /><br />Το πρόσωπό της πρόωρα γερασμένο, με τα μαλλιά της ανάκατα να το σκεπάζουν.<br /><br />Μόνο τα κλαμένα μάτια της προδίδουν την ηλικία της.<br /><br />Τριάντα και κάτι.<br /><br />Το βλέμμα της ακίνητο, εστιασμένο στο παράθυρο. <br /><br />Περιμένει κάθε φορά να φανώ.<br /><br />Και μόλις προβάλλω και διασταυρωθούν οι ματιές μας, αρπάζει το μαχαίρι σφιχτά και το καρφώνει με δύναμη πάνω στην κοιλιά της. <br /><br />Το τραβάει έξω και το καρφώνει ξανά. <br /><br />Και ξανά. <br /><br />Ανεβοκατεβάζει το χέρι της με πάθος εφηβικού αυνανισμού. <br /><br />Παίρνουν φωτιά τα μάτια της και τα χείλη της ζαρώνουν σε σχήμα οργασμού.<br /><br />Μέχρι να ξεψυχήσει και η τελευταία πνοή ζωής από την μήτρα της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-4701072241490926624?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-60071261639521559872010-07-11T20:15:00.003+03:002010-07-11T23:13:58.135+03:00Έλα να με πάρεις μια αγκαλιά.<br /><br />Έτσι απλά. Χωρίς λόγια. <br /><br />Από τις αγκαλιές εκείνες που κρύβονται στα σκοτάδια. <br /><br />Από εκείνες τις μαγικές, που ενώνονται οι φόβοι και γεννιέται ελπίδα.<br /><br /><br />Έλα να με πάρεις μια αγκαλιά.<br /><br />Από εκείνες που τις ζεις λίγες φορές, μα τις θυμάσαι για πάντα.<br /><br />Ούτε που θυμάμαι πόσο καιρό έχω να στο ζητήσω. <br /><br />Θα πρέπει να 'ναι σοβαρός ο λόγος μάλλον, και η άρνηση σου ακόμα πιο σημαντική.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-6007126163952155987?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-63278595598162369622010-07-11T20:02:00.001+03:002010-07-11T20:03:40.100+03:00Χάιδεψα τα μαλλιά σου για να ξετρυπώσω το όνειρο μου που ξαγρυπνούσε ανάμεσά τους.<br /><br />Κατηύθυνα το χέρι μου στο αυτί σου, κουρασμένο από γλυκόλογα και το ακούμπησα στο λαιμό σου.<br /><br />Η γλώσσα μου ζήλεψε .<br /><br />Προχώρησα στα χείλη σου.<br /><br />Ένα αγέννητο φιλί μου κρυβόταν εκεί.<br /><br />Σήκωσα το βλέμμα μου στα μάτια σου.<br /><br />Ντράπηκα.<br /><br />Καθρέφτες της αναμονής των δικών μου.<br /><br />Πόσο μπορείς να περιμένεις?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-6327859559816236962?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-1144357215785596862010-07-11T19:44:00.009+03:002010-07-11T23:15:13.965+03:00Διάδρομος διπλής κατευθύνσεως με τείχη δίχως χρώμα, δίχως λαβές, χωρίς υποσχέσεις.<br /><br />Λευκή διακεκομμένη γραμμή στα πόδια μου, κίνηση εκκρεμοειδής ανάμεσα στα κενά της.<br /><br />Ένα, δύο, τρία στοπ και πάλι πίσω.<br /><br />Αντίθετο ρεύμα, απέναντι όχθη, αντίπαλο δέος. <br /><br />Πορεία φαύλη, κυκλική, αδιεξόδου.<br /><br />Ασταθής, άθυμη, άβουλη.<br /><br />Αρχή και τέλος, είσοδος και έξοδος όλα στο κέντρο.<br /><br />Τα άκρα άγνωστα και απάτητα.<br /><br />Μακρινά και ξένα.<br /><br />Μονάχα όνειρα και αναφιλητά προϊδεάζουν.<br /><br />Ή παραπλανούν. <br /><br />Και η ευθύνη όλη δική μου, ψυχή μου.<br /><br />Προπαντός όχι δική σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-114435721578559686?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-26904950375738253802010-07-11T19:38:00.000+03:002010-07-11T19:43:28.190+03:00Και τώρα φίλε που μεγάλωσα, τι κάνουμε?<br />Τώρα που δεν έχω άλλοθι, δεν έχω φίλους, <br />ούτε ένα χέρι πάνω στο κεφάλι μου?<br /><br />Τώρα που βγήκαν και τα δύο πόδια από την μήτρα<br />Και κλειδί από το σπίτι μου δεν έβγαλα ακόμα.<br />Τώρα τι κάνουμε?<br /><br />Ξεκινά κανείς τη ζωή του στα 35?<br />Και αν ναι, από πού? <br />Σε ποιο σημείο πήρα λάθος δρόμο?<br /> <br />Με τι εφόδια? <br />Μόνο η αλήθεια αρκεί και αυτή μου κρύβεται<br />σε άσπρα χάπια καμουφλαρισμένη. <br />Και την καταπίνω αμάσητη ρε φίλε. <br /><br />Και κυρίως ποια ζωή?<br />Έχεις στ’ αλήθεια ζήσει?<br />Εγώ νομίζω όχι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-2690495037573825380?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-13700429450966478112009-02-28T12:47:00.013+02:002009-02-28T16:24:51.101+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SakZyzvH41I/AAAAAAAAAGU/rBabgi-7J8w/s1600-h/2669190473_11fa0674b4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 241px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SakZyzvH41I/AAAAAAAAAGU/rBabgi-7J8w/s320/2669190473_11fa0674b4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307801996504851282" /></a><br />Παράνομο δώμα σε ετοιμοθάνατη επαρχιακή πόλη.<br /><br />Σταθερά έτοιμη, σταθερή θανάτου, σταθερό χρόνου.<br /><br />Πέντε ημέρες αστάθειας.<br /><br />Αμφίδρομης, απροσδόκητης προσμονής εκ των έσω και εκ των δύο.<br /><br />Μονόδρομος η ανταλλαγή ασαφών μηνυμάτων σαφέστατου σκοπού.<br /><br />Πέντε αστέρων δώρο τυλιγμένο σε πλαστική, μη ανακυκλώσιμη σακούλα.<br /><br />Ανακυκλώσιμη κίνηση, ανακυκλώσιμα αστέρια, ανακυκλώσιμο όνειρο.<br /><br />Φτηνό τραπέζι για δύο, ασταθώς συναρμολογημένο πάνω σε πολύχρωμο χαλί μητρός.<br /><br />Ακριβός ο καλεσμένος, πατρικής μορφής, σταθερά απών.<br /><br />Λευκό παράθυρο διαφυγής που παραμένει ασφαλισμένο την ημέρα.<br /><br />Ανασφαλείς εγκλωβισμένες νύχτες.<br /><br />Αυτοσχέδια ξύλινη σχεδία ακινητοποιημένη στο περβάζι του.<br /><br />Πανί της ο ουρανός, διαδρομή νυκτός, τρικυμία η μνήμη.<br /><br />Μαξιλάρια δύο σε κρεβάτι μονό. Το ένα προσωπικό, το άλλο περισσεύον.<br /><br />Στο προσκέφαλο ο πρίγκιπας. Απρόσωπος, του παραμυθιού, αναγκαίος.<br /><br />Ασφυκτιούσα μεγαλούπολη σε καμβά. Κουρασμένη, άγρυπνη, περιμένει.<br /><br />Περιμένω. Τις λέξεις, την πίστη, την ομορφιά.<br /><br />Την αναίρεση του φόβου. Ο φόβος της αναίρεσης.<br /><br />Η σιωπή, η άμυνα, η πάλη. Και πάλι ο φόβος.<br /><br />Δεν περιμένω, ελπίζω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-1370042945096647811?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-292242219489171702009-02-25T15:29:00.008+02:002009-02-28T14:06:32.218+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SaVH97fiF8I/AAAAAAAAAGM/6tI1YGg9Hrc/s1600-h/IMG_2109_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SaVH97fiF8I/AAAAAAAAAGM/6tI1YGg9Hrc/s320/IMG_2109_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306726865193539522" /></a><br />Σε έπιασα απ’ το χέρι, μ’ ένα φιλί καράβι<br />για να σε ταξιδέψω.<br /><br />Στου τραγουδιού το στίχο και στης βροχής τον ήχο,<br />το δάκρυ σου να κλέψω.<br /><br />Της διαμάχης λέξεις μα των κορμιών οι έλξεις,<br />την ανάσα σου να εισπνεύσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-29224221948917170?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-21897335630547775242008-12-13T18:51:00.010+02:002009-02-28T13:24:44.096+02:00<div align="left"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">50 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ΣΑΣ<br /></span><br /><em>Σε όλους αυτούς που μας περιμένουν δίπλα μας</em><br /><br /><span style="color:#ff9966;"><strong>Αντί προλόγου</strong><br /></span><br />Η ιστορία που ακολουθεί αφορά σε μία άσχημη γυναίκα.<br /><br />Διαδραματίστηκε πριν δύο χρόνια περίπου και γράφτηκε τότε, με μορφή ημερολογίου, κάτω από έντονο συναισθηματικό φόρτο χωρίς ποτέ να ολοκληρωθεί. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά επανερχόταν στην μνήμη μου κάθε φορά που έπιανα πάτο και αποσυρόταν από μόνη της όταν τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα. Ίσως ζητούσε τη δικαίωση της, ίσως εγώ την δική μου.<br /><br />Θεωρούσα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να την ολοκληρώσω διότι, απλά, δεν έβρισκα τον λόγο να γίνει αντικείμενο διήγησης.<br /><br />Σε όλη την ιστορία υπήρχε μια πολύ μικρή χρονική στιγμή που είχα ξεχάσει και η οποία επανήλθε στην μνήμη μου ξαφνικά, όταν χάρη σε έναν άνθρωπο, προσκλήθηκα να γράψω κάτι για την ομορφιά.<br /><br />Δεν ξέρω αν έχετε αναλογιστεί ποτέ σας, πόσες φορές σας εξέπληξε η ομορφιά με την παρουσία της εκεί που δεν την περιμένατε. Δεν μιλάω για όμορφα τοπία και όμορφα πρόσωπα. Αναφέρομαι σε στιγμές. Στιγμές που η ομορφιά επέλεξε να αποκαλυφθεί μπροστά σας ξαφνικά, σαν δώρο και να δώσει στο οπτικό σας πεδίο μια αλλιώτικη διάσταση.<br /><br />Μία τέτοια στιγμή επανήλθε στη μνήμη μου και στάθηκε η αφορμή να αφηγηθώ όσα ακολουθούν. Θα με συγχωρέσετε για το ύφος της αφήγησης, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να διορθώσω σχεδόν τίποτα, παραθέτοντάς το όπως είχε γραφτεί τότε.<br /><br /><strong><span style="color:#ff9966;">Η πρώτη συνάντηση</span></strong><br /><br /><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279320657855169314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 256px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SUPqKtLWwyI/AAAAAAAAAFs/5ECsm1nMTWI/s320/o+(Large).JPG" border="0" /><br />Η φωτογραφία που βλέπετε απεικονίζει μία γυναίκα με τον καρκίνο της.<br /><br />Ή, για να είμαι πιο ακριβής, έναν καρκίνο με τη γυναίκα του. Διότι η σχέση τους κρατάει χρόνια, με χωρισμούς και επανασυνδέσεις, σαν αληθινή σχέση ζωής. Και όπως είναι γνωστό, σε τέτοιου είδους σχέσεις, τον ρόλο του αρχηγού συνηθίζεται να έχει ο άντρας.<br /><br />Την Κυρία Ευαγγελία την γνώρισα πριν 20 μέρες περίπου, στο κέντρο Υγείας που εργάζομαι. Μην με ρωτήσετε που, γιατί θα σας απαντήσω 50 χρόνια πίσω σας και θα σας μπερδέψω χωρίς να το θέλω. Σ’ αυτόν τον εκτός χρόνου τόπο, όλες οι κυρίες του χωριού επισκέπτονται κάθε μήνα , όπως ορίζουν τα έθιμα της περιοχής, το κέντρο υγείας, για να τους συνταγογραφήσουν οι ιατροί στο βιβλιάριο τα φάρμακα της σεζόν. 2-3 παυσίπονα μαζεμένα, μερικά κολλύρια άνευ λόγου, 1-2 αντιψυχωσικά για να κοιμούνται τα βράδια, (άραγε την ημέρα είναι ξύπνιες;) και «ένα σιρόπι για το βήχα γιατρέ». Και αν προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις ότι είναι περιττά τόσα φάρμακα, φωνάζουν δυνατά, σαν απειλούμενες, σε άψογη τοπική διάλεκτο «γράψ’ τα, γιατί εμένα ο γιατρός, μου ‘πε να τα παίρνω μέχρι να πεθάνω». «Μέχρι» ή «για», δεν έχει σημασία γι’ αυτές. Α, και μην ξεχάσω και «μία κάψουλα για το στομάχι - όχι ότι πονάει αλλά για να μην με πράξουν τα χάπια». Προληπτικά δηλαδή. Πρόληψη και Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, ότι ακριβώς είχε οραματιστεί ο νομοθέτης του Ε.Σ.Υ. 30 χρόνια πριν.<br /><br />Ανάμεσα σ’ αυτές τις κυρίες , βρέθηκε στο ιατρείο ένα πρωί και η Κυρία Ευαγγελία. Πρόχειρα ντυμένη , με ένα τραπεζομάντιλο δεμένο γύρω από το κεφάλι της, για μαντήλι. Πολύχρωμη φούστα –και για να σας προλάβω, όχι από άποψη-, πολύχρωμη μπλούζα, πολύχρωμο πανωφόρι, πολύχρωμο και το τραπεζομάντιλο και 2 μονόχρωμα τεράστια πράσινα μάτια. Δεν έχω ξαναδεί περισσότερο ικετευτικά μάτια.<br /><br />Καθόταν μόνη της στην μία πλευρά του προθαλάμου του ιατρείου, έχοντας απέναντί της τους υπόλοιπους ασθενείς και περίμενε την σειρά της. Κοιτούσε διαρκώς χαμηλά, από φόβο μην εκθέσει την ασχήμια της ή μην αντικρύσει την ασχήμια των άλλων, συμπέρανα αργότερα. Σε άλλο χρόνο, σε άλλο τόπο, σε ασπρόμαυρο πλάνο, και με ένα ζευγάρι μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου, ίσως και να έλαμπε σκέφτηκα.<br /><br /><span style="color:#ff9966;"><strong>Όταν γεννιέται ο άνθρωπος</strong><br /></span><br />Η Κυρία Ευαγγελία , για τους «φίλους» και συγχωριανούς της, «vaglee», γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της επαρχίας Βάλτου του νομού Αιτωλοακαρνανίας πριν 50 χρόνια περίπου. Η μάνα της, η κυρία Λαμπρινή, για τους ίδιους φίλους «Λάμπρω», ανύπαντρη, έπεσε θύμα βιασμού ένα μεσημέρι από έναν ξάδερφο της και έμεινε έγκυος. Εύκολο θύμα βλέπετε, γιατί ήταν μειωμένης ευφυΐας. Ύστερα από 9 μήνες έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι όμορφο, με καστανά μαλλιά και 2 τεράστια πράσινα μάτια. Μειωμένης ευφυΐας επίσης. Και θύμα επίσης, καθώς κάποια μέρα η Ευαγγελία , μωρό ακόμα, βρέθηκε στο σπίτι μόνη της, να κάνει salto mortale από την κούνια της στο αναμμένο τζάκι. Ανώμαλη προσγείωση με τραγικό απολογισμό ένα καμένο πρόσωπο και μισό καμένο κεφάλι. Α, η μάνα της είχε πάει στα ζώα.<br /><br />Μην την κακολογείτε, έτσι έχουν μάθει να ζουν εκεί οι άνθρωποι. Ο πατέρας, η μάνα, 5-6 κουτσούβελα, ένα χαμηλό σπίτι με αυλή και, κυρίως, τα ζώα. Από αυτά ζούνε, αυτά τρώνε, με αυτά ξεχνιούνται. Για τους πιο εύπορους υπάρχει και ένα αγροτικό, κόκκινο συνήθως, με καρότσα στην αυλή, για να τους μεταφέρει στις καλοκαιρινές εξορμήσεις στους στο χωράφι.<br /><br />Κάπως έτσι μεγάλωσε και η Ευαγγελία. Περίπου δηλαδή. Μπορεί το πρόσωπο της να ήταν σημαδεμένο, αλλά μοιραζόταν την ίδια γειτονιά με τα άλλα παιδιά, είχε το δικό της σπίτι και τη δική της αυλή. Μπορεί το μισό κεφάλι της να παρέμενε στάσιμα γυμνό, αλλά η ίδια μεγάλωνε και έφτασε στην εφηβεία και την ενηλικίωση. Μπορεί να έλειπαν ο πατέρας, τα πολλά παιδιά και το αγροτικό με την καρότσα, όμως ήταν πολλοί οι θύτες. Και το θύμα ίδιο και εύκολο κάθε φορά.<br /><br />Θύμα εύκολο και για τον καρκίνο η Κυρία Ευαγγελία, καθώς κάπου γύρω στα 25 της έγινε η πρώτη τους συνάντηση. Την είδε και την άρπαξε από το κεφάλι. Ευτυχώς, το άτριχο μισό. «Ακανθοκυτταρικό» τον λέγανε «σε έδαφος εγκαυματικής βλάβης». Συνηθισμένη ιστορία αγάπης για όποιον γνωρίζει. Εκεί όπου σπέρνει η φωτιά, φυτρώνει ο καρκίνος. Μεγάλωνε λίγο λίγο, παίρνοντας την μορφή όλων σχεδόν των οπωροκηπευτικών που γνώριζαν οι δύο γυναίκες. Ελιά, κάστανο, μανταρίνι, μήλο, όμως οι δύο γυναίκες δεν τολμούσαν να πουν σε κανέναν τίποτα. Εξάλλου , «δεν έχει πολύ ζωή η Βαγγελιώ» , όπως έλεγε με στοργή η μάνα για την κόρη. Την νόθα.<br /><br />Μέχρι που ο όγκος έγινε «σαν κουνουπίδι» , έτσι τον παρουσίασε η νονά της που τον είδε και θέλησε να βοηθήσει. «Και βρώμαγε και πολύ, έπρεπε να ανοίξεις τα παράθυρα για να πλησιάσεις». Πήρε λοιπόν την Βαγγελιώ και την πήγε στην πρωτεύουσα σε έναν Άγιο που ειδικεύεται σε τέτοια ζητήματα, τον «Άγιο Σάββα».<br /><br />Την χειρουργήσανε , την βάλανε σε «σουίτα» , την ακτινοβολήσανε και την στείλανε πίσω στο χωριό.<br /><br />«Έγινε καλά» είπε ο ιατρός.<br /><br />Για 3 χρόνια.<br /><br />Μετά ξανάρθε ο καρκίνος. Ξανά στο κεφάλι. Το άτριχο μισό. Ξανά στην πρωτεύουσα, ξανά στον άγιο, ξανά χειρουργείο, ξανά «σουίτα», ξανά ακτινοβολία. «Έγινε καλά» είπε ο ιατρός. Ξανά.<br /><br />Για 5 χρόνια.<br /><br />Την συνέχεια την φαντάζεστε. Πρωτεύουσα, άγιος, χειρουργείο, «σουίτα», ακτινοβολία, «έγινε καλά». Αυτή τη φορά , ο ιατρός την ανέβασε και στην ταράτσα του νοσοκομείου να την εξετάσει στον ήλιο «με κάτι παράξενα εργαλεία». Αλήθεια, έχετε βρεθεί ποτέ σας να θαυμάζετε την θέα της Αθήνας, μια ηλιόλουστη μέρα, στην ταράτσα του «Αγίου Σάββα»; Ελπίζω πως όχι.<br /><br />Όπως και να χει, η Βαγγελιώ γύρισε στο χωριό να περιμένει τον καρκίνο που αν μη τι άλλο δεν την εξέπληττε ποτέ. Ήξερε πάντα από που να τον περιμένει. Είχε ξοδευτεί για να αγοράσει και από πλανόδιους κεντημένα σεντόνια και σεμέν για την προίκα της, όπως κάθε κορίτσι της παντρειάς, και περίμενε. Μόνο που αυτή τη φορά η Βαγγελιώ τον περίμενε για πολύ. Τόσο που στη δεκαετία πάνω βαρέθηκε να περιμένει και αποφάσισε να παντρευτεί. Τον Χρήστο. Μετρίου αναστήματος, αδύνατος, μελαχρινός, με μαλλί κουρεμένο σαν τον Elvis. Κυκλοφορούσε συνήθως με ένα μπουφάν από δερματίνη και είχε τα χέρια μονίμως στις τσέπες. Χαμογελαστός, λιγομίλητος αλλά δυστυχώς μειωμένης ευφυΐας.<br /><br />Πρέπει να ‘ταν χαρούμενος ο γάμος τους, αυτό τουλάχιστον μαρτυρούσε η κρεμασμένη στον τοίχο γαμήλια φωτογραφία, που είδα, σπίτι τους. Κρατούσε ο ένας τα χέρια του άλλου, σαν να χορεύουν. Ο Χρήστος, φρεσκοξυρισμένος και χαμογελαστός όπως πάντα, φορούσε ένα μαύρο κοστούμι, και εκείνη, στολισμένη με ένα ολόλευκο νυφικό και μια κατάμαυρη, μακριά, γυαλιστερή περούκα. Οικογενειακές στιγμές ευτυχίας.<br /><br />Για πάντα.<br /><br />Για 8 χρόνια.<br /><br />Είχε μία εμμονή ο Ακανθοκυτταρικός με το κεφάλι της Βαγγελιώς. Πήγε και καψουρεύτηκε ότι αυτή σιχαινόταν πιο πολύ πάνω της. Το άτριχο μισό κεφάλι της. Φύτρωνε, τον έκοβε, χαναφύτρωνε, τον ξανάκοβε. Σαν να ‘χε ριζώσει κάτω από το πετσί της και με την πρώτη ευκαιρία έσκαγε μούρη.<br /><br /><span style="color:#ff9966;"><strong>Το κοτέτσι</strong><br /></span><br />Και η ευκαιρία ξανάρθε. Ένα τραύμα στο κεφάλι από μια σιδεριά στο κοτέτσι κατά λάθος.<br /><br />«-Είχα πάει να ταΐσω τις κότες και βάρεσα στο κεφάλι μου» μου είπε όταν κάποια στιγμή αργότερα την ρώτησα πότε ξαναεμφανίστηκε ο όγκος. «-Από μία πρόκα, κατά λάθος.»<br /><br />Έτσι είναι οι ευκαιρίες, κατά τύχη ή κατά λάθος. Μπορεί και «κατά φαντασίαν», δεν ξέρω. Δική της ή των γιατρών στο επαρχιακό νοσοκομείο όπου πήγε, 6 μήνες πριν την γνωρίσω, και την εξέτασαν. «Παλαιά κάκωση κεφαλής» γράφει το φύλλο νοσηλείας που έχω μπροστά μου πάντως. Για καρκίνο τίποτα, παρόλο που ο Ακανθοκυτταρικός ήταν εκεί, είχε ξαναφυτρώσει, είχε μεγαλώσει και δεν χωρούσε πια κάτω από την κατάμαυρη , γυαλιστερή , κοντή πλέον, περούκα της. Άλλη εποχή, άλλο κούρεμα. Ίδιος όγκος όμως. Α ρε Βαγγελιώ, τα κατάφερες και τους ξεγέλασες τους γιατρούς.<br /><br />Στην ζωή του καθενός μας ξέρετε, υπάρχουν κάποια γεγονότα μοιραία, που όταν συμβούν, αλλάζουν εντελώς την προσωπική μας διαδρομή. Σαν πλαγιομετωπικές συγκρούσεις. Και αν το αμάξι σου δεν έχει καλά κρατήματα, την πατάς περισσότερο. Σε χτυπάνε απ’ το πλάι, βγαίνεις εκτός πορείας και μετά ακολουθείς αναγκαστικά διαφορετική κατεύθυνση. Ένα από αυτά, είναι αποτυπωμένο σ’ αυτό το φύλλο νοσηλείας που έχω μπροστά μου. «Παλαιά κάκωση κεφαλής».<br /><br />Και η Βαγγελιώ επέστρεψε σπίτι της και δεν έλεγε σε κανέναν τίποτα. Και σε ποιον να πει άλλωστε. Η μάνα της είχε πεθάνει, στη γειτονιά δεν ήθελε να δώσει δικαιώματα. Στους ιατρούς είχε πει κοτέτσι, αυτοί της είπαν κάκωση και συνεννοηθήκανε. Μόνο ο Χρήστος κάτι είχε ψυλλιαστεί, αλλά και αυτός δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν. Από τη φύση του λιγομίλητος, στόμα είχε και μιλιά δεν είχε. Δύο χέρια είχε και τα χρησιμοποιούσε που και που πάνω στην Βαγγελιώ, όταν τα ‘βγαζε από τις τσέπες του.<br /><br />Και αυτή τα υπέμενε και αυτά. Μία γυναίκα άσχημη, με καμένο πρόσωπο, χωρίς μαλλιά, χαμηλής ευφυΐας, παντρεμένη, χωρίς παιδιά, σε μία μικρή κοινωνία, και με έναν τεράστιο Ακανθοκυτταρικό κρυμμένο κάτω από το μαντήλι στο κεφάλι της. Ίσως θεωρούσε ότι της άξιζε. Αλλά και αυτή δεν το ‘βαζε κάτω. Δεν έπλενε, δεν μαγείρευε, δεν έτρωγε, δεν μιλούσε και έχανε βάρος. Καθόταν κλεισμένη μες στο σπίτι της και κυοφορούσε τον όγκο που μεγάλωνε. Επώδυνη εγκυμοσύνη, με τα νερά του τοκετού, δύσοσμα, να σπάνε κάθε μέρα και να μουσκεύουν τα σεντόνια, τις κουβέρτες και τα μαντήλια. Μόνο μέχρι το κέντρο υγείας πήγαινε που και που, για να γράψει κανένα φάρμακο στο βιβλιάριο.<br /><br /><strong><span style="color:#ff9966;">Στο νομαρχιακό ξανά και πάλι πίσω</span></strong><br /><br />Εκεί την πρωτοείδα την κυρία Ευαγγελία, μία από τις φορές που ήρθε να γράψει φάρμακα. Αν πριν 6 μήνες, μετά το νοσοκομείο, δεν ξαναγύριζε στο χωριό αλλά αντιμετωπιζόταν όπως έπρεπε, ίσως και να μην την γνώριζα ποτέ. Την αντίκρισα να περιμένει στον προθάλαμο και της είπα να περάσει μέσα στο ιατρείο. Πολύχρωμη φούστα, πολύχρωμη μπλούζα, πολύχρωμο πανωφόρι, πολύχρωμο τραπεζομάντιλο και 2 μονόχρωμα τεράστια πράσινα και ικετευτικά μάτια. Αφού μου έδειξε ποια φάρμακα ήθελε να της συνταγογραφήσω, της ζήτησα να βγάλει το μαντήλι από το κεφάλι της. Ίσως λόγω έμφυτης περιέργειας, ίσως από την μυρωδιά που έβγαινε από το κεφάλι της, επέμεινα ακόμα και όταν αρνήθηκε. Τότε σηκώθηκε και έφυγε βιαστικά από το κέντρο υγείας. Έτρεξα πίσω της και της είπα να έρθει να με βρει το απόγευμα που δεν είχε πολύ κόσμο το ιατρείο. Φυσικά δεν ήρθε. Ούτε το απόγευμα, ούτε την επομένη.<br /><br />Πάλι καλά που ο άγιος εκεί ψηλά ή ο διάβολος – δεν ξέρω - , που φυλάει την Βαγγελιώ, έστειλε το χέρι της νονάς της να σηκώσει το μαντήλι και να δει τον καρκίνο.<br /><br />«-Γιατί κορίτσι μου δεν μου πες τίποτα?»<br />«-Σώσε με θειά, σώσε με»<br /><br />Λιτός διάλογος μα περιεκτικότατος. Σαν το εβαπορέ το μπλε, μία από τις λίγες «τροφές» που είχε όρεξη πλέον να βάλει η Βαγγελιώ στο στόμα της.<br /><br />Έβαλε τα δυνατά της η νονά. Δεν περίμενε το λεωφορείο που περνούσε μία φορά την ημέρα από το χωριό. Κάλεσε ταξί και φύγανε σφαίρα για το Νοσοκομείο. Το Γενικό Νομαρχιακό. Αυτό που είχε ξαναπάει η Βαγγελιώ πριν λίγους μήνες και την διώξανε με «παλαιά κάκωση κεφαλής». Καμιά τριανταριά κεφάλια ιατρών, νοσηλευτών, και βοηθητικού προσωπικού στριμώχτηκαν, αυτή τη φορά, πάνω από ένα εξεταστικό κρεβάτι να θαυμάσουν τα σκουλήκια που βγαίνανε από το κεφάλι της Βαγγελιώς. Η μητέρα φύση με την χλωρίδα και την πανίδα της πάντα προκαλούσε θαυμασμό εξάλλου.<br /><br />Την κράτησαν την Βαγγελιώ καμιά βδομάδα οι χειρουργοί, της βαλαν αντισηπτικά διαλύματα, αλοιφές και γάζες στον όγκο – όχι η περιποίηση δεν κόστισε extra – της βγάλανε και αξονική «φωτογραφία» στο κεφάλι (για να την θυμούνται; Ποιος ξέρει.) και την διώξανε από κει που ‘ρθε. Της είπαν να πάρει τηλέφωνο και τον νευροχειρουργό να συνεννοηθεί (ασχέτως αν ήταν μειωμένης ευφυΐας). Τι; Ναι, έχει δερματολόγο το Νοσοκομείο, απλά μπορεί να μην είχαν το τηλέφωνο οι χειρουργοί να τον καλέσουν. Είναι και μεγάλο νοσοκομείο το Νομαρχιακό , πού να τρέξουν να τον φωνάξουν να ‘ρθει να δει έναν καρκίνο του δέρματος. 2 όροφοι νοσοκομείο. Α, της δώσανε και οδηγίες, να έρχεται στο κέντρο υγείας να κάνει «αλλαγές». Μόνο που δεν της είπαν τι να αλλάξει. Το δέρμα; Τον καρκίνο; Το κεφάλι; Ή τη ζωή της;<br /><br />Εκεί την είδα, για δεύτερη φορά, την Βαγγελιώ, στο κέντρο υγείας όταν ήρθε για την «αλλαγή» και αυτή την φορά δεν την άφησα να φύγει. Δύο αγροτικοί ιατροί και μια μαία που εκτελεί καθήκοντα νοσηλευτή ελλείψει προσωπικού, καθίσαμε και την κουβεντιάσαμε. Δεν θυμόταν τι της είχαν πει στο νοσοκομείο, δεν είχε καταλάβει και πολλά. Πήραμε τηλέφωνο το νευροχειρουργό, μας είπε ότι δεν έχει νευροχειρουργικό πρόβλημα, της δώσαμε από μόνοι μας αντιβίωση, παυσίπονα και φάρμακα για την αναιμία που ‘χε. Πήραμε υλικό για καλλιέργεια από τον όγκο, τηλεφωνήσαμε στην δερματολόγο στο νοσοκομείο, της κλείσαμε ραντεβού για να γίνει βιοψία και εκτίμηση, και της είπαμε να ‘ρθει την επομένη.<br /><br />Την επομένη ήρθε να την δει και ο διευθυντής, όχι από περιέργεια, απλά δέχτηκε ένα τηλεφώνημα που τον ενημέρωνε ότι κάποιος θα φωνάξει τα κανάλια αν δεν κάνει κάτι. Και αυτός έκανε. Βγήκε από το γραφείο του και μπήκε στο ιατρείο. Κοίταξε την Βαγγελιώ και της είπε:<br /><br />«-Σ’ είχαμε καθαρίστρια εμείς εδώ παλιά; Ναι, πρέπει να σ’ είχαμε καθαρίστρια»<br /><br />Και τον κοίταξε η Βαγγελιώ απορημένη χωρίς να απαντήσει. Ίσως να μπερδεύτηκε ο άνθρωπος. Ίσως στο μυαλό του οι καθαρίστριες μοιάζουν με τον καρκίνο. Στη συνέχεια ξαναμπήκε στο γραφείο του, σήκωσε το ακουστικό και πήρε τηλέφωνο στο νοσοκομείο.<br /><br />«-Πρέπει να την κρύψουμε το σαββατοκύριακο , μπορεί να ‘ρθουν τα κανάλια»<br />«-Εμείς δεν την θέλουμε, στείλ’ την σε ιδιωτικό» του απάντησαν από κει.<br />«-Αν έρθουν τα κανάλια, βάλτε την στο ασθενοφόρο και στείλτε την στο ιδιωτικό» μας είπε και αποχώρησε.<br /><br /><span style="color:#ff9966;"><strong>Η υπόσχεση</strong><br /></span><br />Ευτυχώς τα κανάλια δεν ήρθαν και πήγαμε την Βαγγελιώ στην δερματολόγο, η οποία τρόμαξε μόλις την είδε. Στο ίδιο νοσοκομείο, για τρίτη φορά.<br /><br />«-Ήμουν εγώ εδώ όταν ήρθε αυτό το περιστατικό; Γιατί δεν με ειδοποίησαν;»<br /><br />Έλα μου ντε. Ίσως επειδή ήσασταν 2 ορόφους κάτω, ίσως επειδή η Βαγγελιώ ζούσε 50 χρόνια πίσω σας, δεν ξέρω.<br /><br />Έκανε βιοψία, πήρε εκ νέου υλικό για καλλιέργεια, έδωσε αγωγή, τράβηξε φωτογραφίες τον όγκο και έφτιαξε έναν ιατρικό φάκελο. Την κρατήσανε και 4 μέρες στην χειρουργική μετά από έναν τηλεφωνικό καυγά της δερματολόγου με τον χειρουργό.<br /><br />«-Δεν την θέλω!»<br />«-Θα την πάρεις!»<br />«-Δεν την θέλω!»<br />«-Θα την πάρεις!» Άλλα λόγια βρε παιδιά.<br /><br />Και η Βαγγελιώ ξαναγύρισε στο χωριό. Για τρίτη φορά.<br /><br />Πήρα τον ιατρικό φάκελο, την φωτογραφία που είδατε στην αρχή και τις ελπίδες μου και ταξίδεψα μέχρι την Αθήνα στο νοσοκομείο Συγγρός να βρω καταρχήν κάποιον πανεπιστημιακό πλέον, δερματολόγο να μας καθοδηγήσει. Πρέπει να είμαι καλός φωτογράφος μάλλον γιατί μόλις αντίκρισε την φωτογραφία έμεινε άφωνος. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά έκανε μια βόλτα στο νοσοκομείο επιδεικνύοντας το έργο τέχνης μου σε όποιον συνάδελφο έβρισκε μπροστά του. Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω γνωρίζω τίποτα για τα βραβεία φωτογραφίας, όπως π.χ. για το Πούλιτζερ στη δημοσιογραφία, πάντως όλοι όσοι έβλεπαν το κεφάλι της Βαγγελιώς αποτυπωμένο στο φωτογραφικό ιλουστρασιόν χαρτί αναφωνούσαν λες και ήταν συνεννοημένοι «Κωσταλέξι!» «Κωσταλέξι!».<br /><br />Μόλις ο ενθουσιασμός κατευνάστηκε, άρχιζε λιγάκι να φουντώνει η ελπίδα μου, καθώς ο δερματολόγος μου είπε να πάω να βρω έναν πλαστικό χειρουργό στο ισόγειο, ο οποίος μπορεί, αν και δύσκολα, να αναλάβει να χειρουργήσει την Βαγγελιώ. Πήγα τρέχοντας και αφού είδε όλο τον φάκελο μου είπε ότι θα μπορούσε να κάνει το χειρουργείο με τη βοήθεια νευροχειρουργού, διότι ο όγκος ήταν τόσο βαθύς που υπήρχε λύση της συνέχειας του οστού -ο νευροχειρουργός που μιλήσαμε εμείς μετά το νοσοκομείο δεν ήξερε να διαβάζει καλά μάλλον πορίσματα αξονικής-, αλλά όχι νωρίτερα από ένα μήνα, μιας και θα έλειπε εκτός Ελλάδος. Πήρα την υπόσχεσή του στα χέρια μου και αναχώρησα για το χωριό για να περιμένω να περάσει ο μήνας.<br /><br /><strong><span style="color:#ff9966;">Ο μήνας</span></strong><br /><br />Ο μήνας ήταν μακριά όμως και ο αιματοκρίτης κοντά, – στο 25 - και η Βαγγελιώ έχανε λίγο λίγο τις δυνάμεις της μαζί με το αίμα που έφευγε κι αυτό λίγο λίγο από την ανοιχτή πληγή της. Σαν να μην της έφτανε ο Χρήστος, ο Ακανθοκυτταρικός και ο εαυτός της έπρεπε πλέον να φιλοξενεί και την Ψευδομονάδα, τον Πρωτέα και τον Στρεπτόκοκκο που είχαν έρθει απρόσκλητοι και εγκαταστάθηκαν στο κεφάλι και το σπίτι της. Δύο δωμάτια όλο κι όλο το σπίτι που να χωρέσει 6 νοματαίους. WC το σπίτι είχε στην αυλή και το πλυντήριο δεν λειτουργούσε, οπότε αναγκάζονταν ο καθένας να υπομένει την μυρωδιά του άλλου.<br /><br />Κάθε δεύτερη μέρα, έπαιρνε τον Ακανθοκυτταρικό, την Ψευδομονάδα, τον Πρωτέα και τον Στρεπτόκοκκο, τους έβαζε πάνω στο κεφάλι της και ερχόταν μέχρι το κέντρο υγείας για την αλλαγή. Και μετά ξαναγυρνούσε σπίτι της, πέταγε το μαντήλι, έβγαζε τις γάζες, κουλουριαζόταν στο κρεβάτι και έξυνε τον καρκίνο, που την έτρωγε. Η ίδια φαΐ δεν έτρωγε. Περίμενε να ‘ρθει ο μήνας. Σαν να φοβόταν μήπως περνούσε και δεν τον προλάβαινε.<br /><br />Περιμέναμε και μείς μαζί με την Βαγγελιώ να ‘ρθει ο μήνας. Οι δύο αγροτικοί και η μαία, νοσηλεύτρια ελλείψει προσωπικού. Βάλαμε τα δυνατά μας και παίζαμε τους παθολόγους, τους ογκολόγους, τους χειρουργούς πάνω απ’ το κεφάλι της και δίναμε παυσίπονα και αντιβιώσεις κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με ότι ιατρό γνωστό είχαμε. Ναι, έχει και διευθυντή το κέντρο υγείας και επιμελητή, και άλλους αγροτικούς και άλλους νοσηλευτές αλλά σε άλλους ξίνιζε και σε άλλους βρώμαγε το κεφάλι της Βαγγελιώς.<br /><br />«-Πάλι ήρθε αυτή»<br />«-Εγώ δεν μπαίνω εκεί μέσα βρωμάει»<br />«-Εγώ έχω μικρά παιδιά στο σπίτι»<br />«-Να καλέσουμε κανένα συνεργείο να μας κάνει απολύμανση» λέγανε καλοσυνάτα μόλις την βλέπανε να έρχεται στο κέντρο υγείας.<br /><br />Οπότε κλεινόμασταν στο εξεταστήριο, οι δύο αγροτικοί και η μαία, η Βαγγελιώ, ο καρκίνος και τα μικρόβια και κάναμε ένα party για λίγους. Γίναμε και φιλαράκια με την Κυρία Ευαγγελία. Μας φώναζε με τα μικρά μας. Ο Κώστας, ο Γιώργος, η Έμυ.<br /><br />«-Πώς πάω; Θα γίνω καλά;» μας ρωτούσε και μείς της δίναμε κουράγιο.<br /><br />Πηγαίναμε και σπίτι της εναλλάξ όταν πονούσε και ήταν ανήσυχη να της κάνουμε καμιά παυσίπονη ένεση. Δεν χρειαζόταν να χτυπήσουμε την πόρτα. Από την μυρωδιά καταλαβαίναμε ότι ήταν μέσα. Μπαίναμε στο σπίτι και τους βλέπαμε όλους μαζί εκεί ξαπλωμένους πάνω στο διπλό κρεβάτι με σβηστά φώτα και κλειστά παράθυρα, κάτω από λερωμένα σκεπάσματα, να μας περιμένουν. Μόνο ο Χρήστος έλειπε αλλά ήταν στο καφενείο συνήθως. Μέχρι και φωτογραφία βγάλαμε.<br /><br />«-Χαμογέλα λίγο Κυρία Ευαγγελία» και αυτή πόζαρε.<br />«-Να χαμογελάσω; Δεν ξέρω πώς».<br /><br /><strong><span style="color:#ff9966;">Στο νομαρχιακό για τέταρτη φορά - Η σοκολάτα</span></strong><br /><br />Προσπαθήσαμε ξανά να την στείλουμε στο νοσοκομείο αλλά μάταια. Στο Νομαρχιακό δεν την θέλανε, σε ένα άλλο νοσοκομείο μας είπαν ότι το χωριό της υπάγεται αλλού, στην Αθήνα ότι δεν έχει νόημα να εισαχθεί στην κλινική ένα μήνα πριν το χειρουργείο. Πήραμε τηλέφωνο τον νομίατρο, την πρόνοια, τον δήμαρχο αλλά τίποτα. Όλοι πρόθυμοι βέβαια αλλά μας παρέπεμπαν αλλού. Στη συνέχεια καθόμασταν και πέταγε ιδέες ο ένας στον άλλο για το που να απευθυνθούμε.<br /><br />Ένα μεσημέρι πήραμε τηλέφωνο τον χειρουργό στην Αθήνα και μας είπε να παρακαλέσουμε το νοσοκομείο, χρησιμοποιώντας το όνομα του, να νοσηλευτεί η Βαγγελιώ για λίγο εκεί. Επικοινωνήσαμε με τον διοικητή και μας είπε να την διακομίσουμε στο νοσοκομείο και ότι θα εισαχθεί σε ειδικό θάλαμο. Ετοιμάστηκε η Βαγγελιώ, γέμισε μια τεράστια βαλίτσα με νυχτικά και εσώρουχα, της κάναμε και μία αλλαγή στο τραύμα και ξεκινήσαμε. Για το ίδιο νοσοκομείο για τέταρτη φορά. Εγώ, αυτή και ο Χρήστος. Μπήκαμε στην πτέρυγα επειγόντων περιστατικών καθίσαμε και περιμέναμε να έρθει κάποιος ιατρός να την δει. Η Βαγγελιώ σε ένα εξεταστικό κρεβάτι, εγώ σε μια καρέκλα και ο Χρήστος απ’ έξω. Φορούσε το καλό της μπεζ παλτό το οποίο φιλοξενούσε 3 στάμπες από τον εμετό, που είχε κάνει, λόγω της, γεμάτης στροφές, διαδρομής, κουμπωμένο μέχρι το λαιμό και 2 στρωτά μαύρα παπούτσια. Καθένας που περνούσε την κοιτούσε περίλυπα και προσπαθούσε να της πιάσει κουβέντα.<br /><br />Είχε καταφέρει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να κάνει αισθητή την παρουσία της στο χώρο η Βαγγελιώ. Την παρουσία της και την μυρωδιά της. Αυτήν την αναμεμιγμένη μυρωδιά ψαριού και σαπίλας που έβγαινε από την ανοιχτή πληγή στο κρανίο της. Η ίδια μυρωδιά που έκανε τους γείτονες στο χωριό να σιχαίνονται να την πλησιάζουν, τους συναδέλφους να απομακρύνονται όταν την έβλεπαν, και την ίδια να μην ακουμπά τους άλλους γύρω της από ντροπή. Κάπως έτσι πρέπει να μυρίζει η ασχήμια σκέφτηκα.<br /><br />Μετά από περίπου 4 ώρες αναμονής εμφανίστηκε αγουροξυπνημένος και ο ειδικευόμενος χειρουργός.<br /><br />«-Τι βρώμα είναι αυτή; Πάλι μας την έφερες εδώ; Το παίζεις έξυπνος;»<br />«-Δεν έχω που αλλού να την διακομίσω συνάδελφε.»<br />«-Ο διευθυντής μας είπε ότι δεν την δέχεται στην κλινική του.»<br />«-Ο διοικητής είπε να κάνει εισαγωγή συνάδελφε.»<br />«-Δεν μας νοιάζει, ο Διευθυντής είπε δεν την βάζει στην χειρουργική.»<br /><br />Όχι, δεν είχαμε πάει σε ιδιωτική κλινική. Σε δημόσιο νοσοκομείο βρισκόμασταν. Δημόσιο νοσοκομείο για λίγους και τσιφλίκι, προφανώς, ακόμα πιο λίγων. Μετά από μερικά τηλέφωνα, την άφιξη του Διοικητή από το σπίτι του, και διαφωνίες μεταξύ χειρουργών, παθολόγων και του Διοικητή, αποφασίσθηκε να εισαχθεί σε ένα θάλαμο της ουρολογικής, όπου υπήρχε κενό κρεβάτι για να νοσηλευτεί για 3 μέρες. Όχι δεν είχε πριαπισμό, ούτε καλοήθη υπερτροφία προστάτη η Βαγγελιώ, απλά εκεί υπήρχε ένας άδειος θάλαμος. Εξάλλου θα περνούσαν οι παθολόγοι να την βλέπουν όταν ευκαιρούσαν, θα της έκαναν καμία αλλαγή οι χειρουργοί και θα την φρόντιζαν οι νοσηλεύτριες της ουρολογικής. Multi-functional νοσηλεία, όχι παίζουμε. Και όχι, δεν θα γινόταν καλά σε 3 μέρες, απλά οι άνθρωποι σκέφτηκαν να της δώσουν μια φιάλη αίμα δωρεάν, ως μποναμά βρε αδερφέ, μιας και πλησίαζαν οι γιορτές και να την ξαποστείλουν πίσω μετά.<br /><br />Με την Βαγγελιώ να κλαίει φοβισμένη, εμένα να της κρατάω το χέρι, μία νοσηλεύτρια να της εξηγεί ότι δεν θα πονέσει, έγινε τελικά η απαραίτητη αιμοληψία για την εισαγωγή. Πάλι καλά, διότι , όπως είπε ο αγουροξυπνημένος συνάδελφος ο χώρος μύριζε πολύ και κινδύνευε η υγεία των ασθενών. Αυτών που τον περίμεναν για 4 ώρες να ξυπνήσει για να τους εξετάσει.<br /><br />Την επομένη πήγα να την επισκεφθώ στο θάλαμό της θεωρώντας ότι επιτέλους θα τύγχανε νοσοκομειακής νοσηλείας. Καθόταν στο κρεβάτι της κουλουριασμένη, με την πληγή ακάλυπτη, το λαιμό της ματωμένο από το αίμα που έσταζε από το τραύμα, και τα σεντόνια και το νυχτικό λερωμένα από αίμα και εκκρίσεις από την πληγή.<br /><br />«-Γιατί Βαγγελιώ;»<br />«-Δεν μου ‘καναν αλλαγή γιατρέ και μου παν θα με διώξουν από δω γιατί βρωμάω».<br /><br />Ζήτησα βοήθεια από μία νοσηλεύτρια να ‘ρθει να με βοηθήσει να κάνουμε μία αλλαγή στο τραύμα αλλά μου απάντησε ότι σιχαίνεται να μπει «εκεί μέσα». Τηλεφώνησα στον Γιώργο να ‘ρθει να με βοηθήσει από το σπίτι του να κάνουμε δυο μας την αλλαγή, όπως και έγινε.<br /><br />«-Πάμε στην Αθήνα γιατρέ. Θέλω να φύγω από δω».<br /><br />Ψάξαμε να βρούμε λίγο κουράγιο και μία καθαρή νυχτικιά να της δώσουμε. Δεν βρήκαμε τίποτα απ’ τα δύο (ο Χρήστος είχε βάλει τα ρούχα βρεγμένα στην βαλίτζα και είχαν σαπίσει). Της δώσαμε να φορέσει μία χάρτινη στολή χειρουργείου, της αλλάξαμε σεντόνια, την καληνυχτίσαμε και φύγαμε με την υπόσχεση να την επισκεφτούμε ξανά αύριο.<br /><br />Ήρθε το αύριο, αλλά δυστυχώς ήταν σαν το σήμερα. Την επισκέφθηκα με την Παναγιώτα, μία φίλη μου και την βρήκαμε ξανά στο κρεβάτι της, με την πληγή ακάλυπτη, το αίμα να στάζει στο λαιμό της, και χωρίς να έχει γίνει αλλαγή στο τραύμα. Αυτή τη φορά επιστράτευσα την Παναγιώτα να με βοηθήσει. Της έδωσα γάντια και της έδινα οδηγίες πώς να με βοηθήσει. Η νοσηλεύτρια που κάλυπτε την σημερινή βάρδια δεν μπορούσε να βοηθήσει γιατί «είχε να προετοιμάσει ένα επείγον χειρουργείο». Αφού τελείωσε η αλλαγή βέβαια, την βρήκα να μιλάει ακατάπαυστα στο τηλέφωνο. Μάλλον έδινε οδηγίες στους χειρουργούς πως να ετοιμάσουν το χειρουργείο. Της στρώσαμε καθαρά σεντόνια και της έδωσα να φορέσει την καινούρια νυχτικιά που έστειλα την μάνα μου να αγοράσει μαζί με ένα ζευγάρι παντόφλες και ένα μαξιλάρι. Την ρώτησα αν ήθελε κάτι να φάει και βγήκα μαζί με την Παναγιώτα να κάνουμε ένα τσιγάρο στο προαύλιο.<br /><br />«-Ένα χυμό γιατρέ».<br /><br />Ξαναγυρίσαμε στο δωμάτιο μετά από λίγο με 3 είδη χυμών και μια σοκολάτα από το περίπτερο. Μόνο η ανθοδέσμη έλειπε για να ολοκληρωθεί το εθιμοτυπικό της επίσκεψης σκέφτηκα, αλλά και πάλι δεν ήμουν σίγουρος αν το νοσοκομείο διέθετε ανθοδοχεία. Η Βαγγελιώ έπιασε την σοκολάτα σφιχτά και με τα δυο της χέρια, ξετύλιξε με αδέξιες κινήσεις την χάρτινη συσκευασία και την πέταξε στο πάτωμα. Έβαλε στο στόμα της τη σοκολάτα, δάγκωσε ένα μικρό κομμάτι και άρχισε να το πιπιλάει αργά μέχρι να λιώσει. Με το κεφάλι της σκυμμένο, κοιτούσε μια εμάς μια την σοκολάτα, σαν μικρό παιδί που του χάρισαν κάτι χωρίς να ξέρει για ποιο λόγο και φοβόταν μήπως του το πάρουν πάλι πίσω. Συνέχισε να τρώει αργά και αδέξια λερώνοντας με λιωμένη σοκολάτα το στόμα της, τα χέρια της και τα καθαρά λευκά σεντόνια που μόλις είχαμε στρώσει. Προσπάθησα να της πω να τρώει πιο προσεκτικά αλλά δεν τα κατάφερα. Την κοιτούσα ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με τις καινούριες πυτζάμες, το μεγάλο μαξιλάρι, την πληγή της περιποιημένη και καλυμμένη με γάζες, το σεντόνι με χαρούμενους σοκολατί λεκέδες, να μου χαμογελάει με το γεμάτο σοκολάτα στόμα της και δεν είπα τίποτα.<br /><br />«-Αυτή είναι η γυναίκα σου γιατρέ;» ρώτησε σπάζοντας την σιωπή.<br />«-Όχι Βαγγελιώ, είναι η φίλη μου η Παναγιώτα. Ήρθε για να σε γνωρίσει.»<br />«-Γιατρέ, στο γάμο σου θα το κάψουμε.»<br />«-Έχουμε καιρό για αυτά Βαγγελιώ. Να πάμε στην Αθήνα, να γίνεις καλά και μετά.»<br />«-Θα μείνω πολύ καιρό εδώ μέσα;»<br />«-Όσο χρειαστεί για να γίνεις καλά.»<br />«-Θέλω να πάω σπίτι μου να γιορτάσω τον άντρα μου.» είπε, υπενθυμίζοντας μου ότι σε λίγες μέρες πλησίαζαν τα Χριστούγεννα.<br />«-Σημασία έχει να γίνεις καλά. Τον Χρήστο θα τον γιορτάσεις του χρόνου και όλα τα χρόνια που θα ‘ρθουν.» απάντησα και αυτή με κοίταξε χωρίς να μιλήσει.<br /><br /><span style="color:#ff9966;"><strong>Αδιέξοδο </strong><br /></span><br />Την επόμενη, με πληροφόρησαν από το νοσοκομείο ότι θα έδιωχναν την Βαγγελιώ ξανά για το σπίτι της χωρίς γραπτό εξιτήριο διότι σύμφωνα με τον διευθυντή της Παθολογικής, δεν μπορούσε να δοθεί υπογεγραμμένο αφού ούτως ή άλλως δεν εισήχθη στην κλινική του κανονικά ως παθολογικό περιστατικό αλλά επειδή του ζητήθηκε από τον διοικητή. Εν ολίγοις, η Βαγγελιώ δεν είχε εισιτήριο, δεν είχε οδηγίες, δεν θα είχε εξιτήριο. Σαν να μην εισήχθη ποτέ. Κι ας είχε νοσηλευτεί εκεί ήδη τέσσερεις φορές. Όχι ότι πρακτικά νοσηλεύτηκε ποτέ δηλαδή, αλλά αν ποτέ κανείς αναζητούσε στο μέλλον φακέλους, έγγραφα, στοιχεία για την εισαγωγή της, την πορεία της νόσου και την αντιμετώπισή της, δεν θα έβρισκε τίποτα. Πονηρός ο βλάχος ή μάλλον χαζοί όλοι οι άλλοι. Όταν επέμεινα να μου δώσει ένα γραπτό εξιτήριο με διάγνωση, αντιμετώπιση και οδηγίες, με ρώτησε αν γνωρίζω ποιος είναι και όταν του απάντησα πως είναι ο διευθυντής της παθολογικής, μου είπε:<br /><br />«-Εσύ αγροτικός, εγώ διευθυντής, ίσοι γίναμε όλοι».<br /><br />Πήγα στον διοικητή να του αναφέρω πως η κατάσταση της δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από αγροτικούς ιατρούς και αυτός συμπονετικά μου είπε πως το γνωρίζει αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Τι συμπονετικός άνθρωπος παραλίγο να σκεφτώ. Μου ζήτησε και συγγνώμη διότι δεν θα πληρωθούμε τις εφημερίες του Νοέμβρη, επειδή είχαν τελειώσει τα λεφτά του νοσοκομείου. Πήγα να βρω την Βαγγελιώ να της πω ότι θα πάμε σπίτι.<br /><br />Τα νέα ταξίδεψαν πριν από μας στο χωριό όπου η ιστορία είχε πάρει κωμικοτραγικές διαστάσεις πλέον και με την άφιξη μου εκεί έπρεπε να αντιμετωπίσω τους τρομοκρατημένους κατοίκους που είχαν ξεσηκωθεί στο κέντρο υγείας γιατί φοβόταν ότι θα κολλήσουν «το μικρόβιο». Μεσαιωνικές καταστάσεις με μένα να τους «διαφωτίζω» ότι δεν κινδυνεύουν εφόσον τηρηθούν σωστοί κανόνες υγιεινής. Μαθήματα «Κοινωνικής υγιεινής για αρχάριους» στον φαρμακοποιό, τους γείτονες, σε μητέρες και σε όσους με έβρισκαν στον δρόμο. Μέχρι και ιατρική έκθεση στο Αστυνομικό τμήμα μετά από καταγγελία, μου ζητήθηκε και συνέταξα για να τους διαβεβαιώσω πως δεν πρόκειται για επιδημική νόσο.<br /><br />Έκανα ένα τηλεφώνημα στο υπουργείο να αναφέρω την ιστορία ή το «ιατρικό ιστορικό» , όπως θέλετε πέστε το, αλλά μου ζητήθηκε να στείλω εγγράφως μία επώνυμη καταγγελία για να διαλευκάνουν την υπόθεση. Σαν απειλή μου ακούστηκε όλο αυτό. Όταν ξαναπήρα τηλέφωνο, το σήκωσε ένας συνάδελφος, περιέργως διορισμένος στο υπουργείο, ο οποίος είχε κάνει το αγροτικό του στο δικό μας Κέντρο υγείας και μου είπε πως θα επικοινωνήσει αυτός με τον διευθυντή, αποκαλώντας τον με το μικρό του όνομα, μιας και τον ήξερε. Πρέπει να επικοινώνησε μαζί του καθώς την επομένη μέρα, ο διευθυντής με ρώτησε αν πήρα τηλέφωνο το υπουργείο, και τι γίνεται με την υπόθεση της Βαγγελιώς και να πάρω στην Αθήνα να επισπεύσω το χειρουργείο. Και αποχώρησε, ως συνήθως.<br /><br />Παραμερίζοντας όση αξιοπρέπεια μου είχε απομείνει, προσπάθησα να βρω μια τελευταία διέξοδο από το τούνελ που είχε υψωθεί πάνω μου. Σήκωσα το τηλέφωνο και πήρα ότι τηλεοπτικό κανάλι θυμόμουν ότι φιλοξενούσε εκπομπές «κοινωνικού περιεχομένου».<br />«-Αν η ιστορία σας δεν έχει να κάνει με παράνομες διαδικασίες δεν μπορούμε να την παρουσιάσουμε. Δεν μπορούμε εμείς να μεσολαβήσουμε για να εισαχθεί σε νοσοκομείο.»<br /><br />Εκείνη την δεδομένη χρονική στιγμή το μυαλό μου σταμάτησε να σκέφτεται και άρχισε να μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Βρισκόμουν σε ένα λαβύρινθο με κλειστές πόρτες, με την Βαγγελιώ δίπλα μου, λερωμένη με σοκολάτα, να φοράει τις καθαρές πυτζάμες της, να κρατά το μαξιλάρι της αγκαλιά, με την πληγή της να αιμορραγεί και να μου κρατά το χέρι. Πίσω μας έτρεχαν εξαγριωμένες οι μανάδες του χωριού, με τα παιδιά αγκαλιά, οι νοσηλευτές του κέντρου υγείας και οι συνάδελφοι να μας κυνηγάνε και εγώ λαχανιασμένος να ανοίγω μία μία τις πόρτες για να βγούμε. Και σε καθεμία που άνοιγα να μου φράζουν την δίοδο. Ο διευθυντής, οι παθολόγοι, οι χειρουργοί, ο διοικητής, η αστυνομία, ο δήμαρχος, το υπουργείο, τα κανάλια. Μήπως η Βαγγελιώ πρέπει να μείνει σπίτι της και να περιμένει το χειρουργεί; Μήπως τελικά όντως δεν χρήζει νοσοκομειακής φροντίδας; Και αν νοσηλευτεί θα της κάνει καλό να μένει σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου για 1 μήνα στην κατάστασή της; Και αν είναι έτσι γιατί οι γείτονες δεν την θέλουν; Μήπως κινδυνεύουν στ’ αλήθεια; Και εγώ τι κάνω; Πασχίζω όντως για το καλό της ή υποσυνείδητα την εκμεταλλεύομαι για να αυτό-επιβεβαιωθώ;<br /><br /><span style="color:#ff9966;"><strong>Στο κελί – Η αναχώρηση</strong><br /></span><br />Ετοίμασα μια πιατέλα με μελομακάρονα, πήρα την Παναγιώτα μαζί μου πήγαμε σπίτι της να δω πως είναι. Στη διαδρομή μετρούσαμε μέρες. 6 και σήμερα να κλείσει ο μήνας.<br /><br />Θα ζήσει;<br /><br />«-Θα πεθάνει Κώστα, δεν θα αντέξει. Κάνε κάτι!» μου ‘λεγε η νονά της στο τηλέφωνο.<br /><br />Τρεις μέρες αργότερα κάλεσε το ΕΚΑΒ για να την στείλει ξανά στο νοσοκομείο. Το ΕΚΑΒ ήρθε, την πήρε και την διεκόμισε στο νοσοκομείο. Για πέμπτη φορά. Τηλεφώνησα στον διοικητή, ο οποίος ήταν σε σύσκεψη, και ανέφερα στην γραμματέα του ότι η Βαγγελιώ είναι καθοδόν προς το νοσοκομείο και πως έχει ενημερωθεί το υπουργείο για την κατάσταση της περιθάλψεως της, οπότε καλό θα ήταν να μην διωχθεί ξανά.<br /><br />Πάλι καλά, το τηλεφώνημα έπιασε τόπο και όπως με ενημέρωσαν αργότερα την βάλανε στο «κελί». Ρε σεις, δεν υπάρχουν φυλακές εδώ γύρω. Που την πήγε ο άλλος; Α, δεν το ήξερα. Κελί ονομάζουν στο εν λόγω νοσοκομείο ένα ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο για ασθενείς με νόσο των πτηνών και γενικά μολυσματικές ασθένειες. Να χει και σιδεριές και δεσμοφύλακα άραγε; Στο κελί λοιπόν. Από το ένα στο άλλο.<br /><br />Έμεινε η Βαγγελιώ στο «κελί» 3 ημέρες μέχρι να εκτίσει την ποινή της και συμπληρωθεί ο μήνας. Κατηγορίες δεν απαγγέλθηκαν αλλά φθηνά την γλίτωσε με τέτοιο κακούργημα σκέφτηκα. 54 χρόνια ενοχλητικής παρουσίας και διατάραξης της δημόσιας ομορφιάς και την έβγαλε καθαρή με 3 μέρες. Την τέταρτη μέρα το πρωί μία φράση στροβίλιζε στο μυαλό μου. Πρέπει να πάει Αθήνα. Πρέπει. Παρατάω ότι δουλειά έχω, κάθομαι στο γραφείο, παίρνω βαθιά ανάσα και σηκώνω το ακουστικό. Πάλι καλά που είχα προνοήσει 1 μήνα πριν και είχα παρακαλέσει να μου περάσουν στο αγροτικό ιατρείο μια τηλεφωνική γραμμή dublex από το δασαρχείο που συστεγαζόταν δίπλα. Μέχρι τότε, έπρεπε να τρέχω μέχρι το καφενείο στη γωνία, για να τηλεφωνήσω για οτιδήποτε χρειαζόμουν. Σχηματίζω το νούμερο.<br /><br />Τηλεφώνημα πρώτο.<br /><br />Στον χειρουργό. Του εξηγώ την κατάσταση και πως τα περιθώρια στενεύουν πια.<br /><br />«-Δεν γίνεται να ξαναγυρίσει στο χωριό, θα πεθάνει.»<br />«-Εντάξει συνάδελφε, στείλ’ την να κάνει εισαγωγή εδώ μέχρι να την χειρουργήσουμε.»<br /><br />Τηλεφώνημα δεύτερο.<br /><br />Στο ΕΚΑΒ. Ζητάω να την μεταφέρει ένα ασθενοφόρο.<br /><br />«-Η ασθενής δεν γίνεται να μεταφερθεί μόνη της στην Αθήνα.»<br />«-Πρέπει να γίνει συνεννόηση μεταξύ των ιατρών των δύο νοσοκομείων. Να υπάρχει χαρτί διακομιδής, δεν γίνεται να δεσμεύσουμε ασθενοφόρο έτσι, διαφορετικά είναι παράνομο, που θα πάμε, ποιος θα μας περιμένει;»<br /><br />Πρέπει να βρω χαρτί διακομιδής.<br /><br />Τηλεφώνημα τρίτο.<br /><br />Στη δερματολόγο.<br /><br />«-Θα πάω εγώ να δω την Βαγγελιώ και θα κανονίσω τα χαρτιά της διακομιδής.»<br /><br />Επιτέλους!<br />Μετά από 10 λεπτά χτυπάει το τηλέφωνο.<br /><br />Τηλεφώνημα τέταρτο.<br /><br />«-Συνάδελφε, δεν υπάρχει λόγος να μεταφερθεί στην Αθήνα η ασθενής. Να είσαι καλά. Θεωρώ πως το περιστατικό έχει χαθεί πια. Να είσαι καλά.»<br /><br />Όχι ρε πούστη μου δεν έχει χαθεί. Ξανασηκώνω το τηλέφωνο, τεντώνοντας με όλη μου την δύναμη τα χέρια και τα πόδια μου μήπως και καταφέρω να κάνω με επιτυχία τον μεσάζοντα της επικοινωνίας του Γενικού Νομαρχιακού Νοσοκομείου με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Α. Συγγρός από το περιφερειακό ιατρείο του Κέντρου Υγείας στου διαόλου το κέρατο που βρισκόμουν.<br /><br />Τηλεφώνημα πέμπτο.<br /><br />Στον χειρουργό.<br /><br />«-Δεν μας απασχολεί η γνώμη μιας γιατρουδάκου. Να στείλεις την ασθενή εδώ.»<br />Μου δίνει το όνομα και το τηλέφωνο του ιατρού που θα την παραλάβει. Πρέπει να βρω ασθενοφόρο. Δεν έχω χαρτί διακομιδής.<br /><br />Τηλεφώνημα έκτο.<br /><br />Στον διοικητή. Συνομιλώ με την γραμματέα του.<br /><br />«-Χρειάζομαι ένα ασθενοφόρο για να μεταφερθεί η ασθενής στο Συγγρός. Αλλιώς θα μείνει εκεί.»<br /><br />15 λεπτά αργότερα ξαναχτυπάει το τηλέφωνο.<br /><br />Τηλεφώνημα έβδομο.<br /><br />Από την άλλη γραμμή ακούγεται μια γυναίκα, η οποία μου συστήνεται με τον τίτλο της. Της εξηγώ πως προσπαθώ να κανονίσω την διακομιδή της ασθενούς αλλά υπάρχουν διαδικαστικά προβλήματα και πως μάλλον θα γίνει την αυριανή μέρα.<br /><br />«-Εμείς θέλουμε να φύγει σήμερα, θα το κανονίσουμε.»<br /><br />5 λεπτά αργότερα το τηλέφωνο ξαναχτυπάει.<br /><br />Τηλεφώνημα όγδοο.<br /><br />«-Όλα είναι εντάξει. Από μας θα φύγει. Γράψε το τηλέφωνο του οδηγού του ασθενοφόρου να επικοινωνήσεις μαζί του να του πεις που να την πάει.»<br /><br />Τηλεφώνημα ένατο.<br /><br />Στο Συγγρός. Ενημερώνω ότι η ασθενής ξεκινάει από Αγρίνιο και ενημερώνομαι για το ποιά κλινική θα την δεχτεί και ποιός θα την περιμένει.<br /><br />Τηλεφώνημα δέκατο.<br /><br />Στον οδηγό. Τον ενημερώνω που να την μεταφέρει, ποιος θα τον περιμένει και του δίνω το κινητό μου σε περίπτωση που χρειαστεί οτιδήποτε.<br /><br />«-Καλό ταξίδι»<br /><br /><span style="color:#ff9966;"><strong>Εγώ είμαι</strong><br /></span><br />Έτσι αναχώρησε η Βαγγελιώ από το νομαρχιακό νοσοκομείο για πέμπτη φορά μέσα σε λίγους μήνες, αυτή τη φορά με διαφορετικό προορισμό.<br /><br />Δεν ξέρω σε ποια άλλη χώρα η διακομιδή ενός ασθενούς από ένα νοσοκομείο δευτεροβάθμιας περίθαλψης προς ένα νοσοκομείο τριτοβάθμιας περίθαλψης γίνεται αποκλειστικά και μόνο μέσω ενός άγονου περιφερειακού ιατρείου σε ένα ορεινό χωριό αλλά εκείνη την στιγμή ένιωσα τόσο πανίσχυρος και τόσο αδύναμος ταυτόχρονα. Πανίσχυρος γιατί κατάφερα από το μικρό δωμάτιο του άγονου ορεινού ιατρείου μου με 5 καρέκλες, ένα κρεβάτι και ένα γραφείο, να οργανώσω μόνος μου, μία επιχείρηση διακομιδής από ένα μεγάλο νοσοκομείο σε ένα μεγαλύτερο παραμερίζοντας την γραφειοκρατία, την απραξία, την αδιαφορία, την ανικανότητα ενός ολόκληρου συστήματος περίθαλψης να παράσχει σε έναν ασθενή φροντίδα. Αδύναμος γιατί ένιωθα τόσο μόνος και άοπλος απέναντι σε όλους αυτούς που με τον τσαμπουκά τους και την συνενοχή των αρχών που ήξεραν αλλά γύρισαν την πλάτη, εμπόδισαν μία γυναίκα αδύναμη, χαμηλής ευφυΐας, καρκινοπαθή να έχει τα αυτονόητα. Από τον πρώτο ιατρό που είδε τον καρκίνο στο κεφάλι της πριν 6 μήνες και εσκεμμένα λόγω της κατάστασής της «διέγνωσε» κάκωση, μέχρι τον τελευταίο νοσηλευτή που απλά σιχάθηκε να την περιθάλψει.<br /><br />Η Βαγγελιώ έκανε εισαγωγή στο Συγγρός, οι μέρες περνούσαν, η κατάστασή της βελτιώθηκε λίγο, και εμείς περιμέναμε το χειρουργείο. Όχι ότι το περιμέναμε και πολλοί δηλαδή. Για τους συγχωριανούς της, το κέντρο υγείας και το νοσοκομείο, η Βαγγελιώ δεν αποτελούσε πλέον πρόβλημα, μιας και επιτέλους και γι' αυτούς και γι' αυτήν, βρισκόταν 400 χιλιόμετρα μακριά τους.<br /><br />Το πρώτο σαββατοκύριακο πήγα και την επισκέφθηκα. Αυτή τη φορά αγόρασα και μία ανθοδέσμη που της χρωστούσα από την προηγούμενη επίσκεψη μου. Ούτως ή άλλως, απ’ ότι με είχε πληροφορήσει ο Χρήστος και χυμούς και γάλα και φαγητό της προσέφεραν καθημερινά. Είχαν περάσει ήδη 4 μέρες από την εισαγωγή της και την βρήκα περιποιημένη, με καθαρή την πληγή της και με τις νοσηλεύτριες να την αποκαλούν με το μικρό της όνομα. Λες και μπήκα σε μηχανή του χρόνου και βρέθηκα ξαφνικά 50 χρόνια μπροστά. Γιατί να μην μπορούσα να την πάρω τότε από το χέρι, πριν λίγους μήνες, όταν την πρωτογνώρισα, συνεπιβάτη στην ίδια μηχανή και να ταξιδέψουμε ως εδώ;<br /><br />Την αποχαιρέτησα, έβγαλα από την τσέπη μου ένα μικρό χαρτί, έγραψα το κινητό μου και το έδωσα στο Χρήστο, λέγοντάς του, να με πάρει αμέσως όταν την μεταφέρουν στο νοσοκομείο της Νίκαιας για να χειρουργηθεί και επέστρεψα ξανά στο χωριό.<br /><br />Οι μέρες εκεί κύλησαν πιο ήρεμα καθώς ένιωθα ότι όλα έπαιρναν τον δρόμο τους σιγά σιγά. Περίεργη αίσθηση αυτή, μοιάζει σαν την ηρεμία που σου αφήνει πολλές φορές η ολοκλήρωση ενός στόχου. Σαν να μην την αντέχεις. Σαν να ζητάς και άλλους στόχους. Και αν είσαι από αυτούς τους δύστυχους που κουβαλάνε τους χειμώνες των άλλων μέσα τους, ξέρεις ότι θα ‘ρθουν κι άλλοι. Ξέρεις ότι ο πρώτος στόχος ήταν μόνο η αρχή. Και δεν τον ξεχνάς ποτέ. Κι ούτε οι άλλοι σε ρωτάνε γι αυτόν. Έρχεται στη μνήμη σου, σαν παλιό τραγουδάκι, όταν τα βρεις σκούρα και συνεχίζεις.<br /><br />Για την Βαγγελιώ δεν ρώτησε σχεδόν κανένας τις μέρες που ακολούθησαν. Ούτε και εγώ μιλούσα για αυτήν. Περίμενα.<br /><br />«-Έλα γιατρέ, αύριο το πρωί μας είπαν, θα πάει για χειρουργείο.»<br /><br />Κλείνω το τηλέφωνο βιαστικά.<br /><br />«-Μάνα, φεύγω, πάω Αθήνα.»<br />«-Που πας παιδί μου, έχει νυχτώσει έξω!»<br />«-Αθήνα!»<br /><br />Κατεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού μου στο χωριό τρέχοντας και μετά από λίγες ώρες ανεβαίνω στον όροφο των χειρουργείων στο νοσοκομείο της Νίκαιας.<br /><br />«-Γεια σας, είμαι ο αγροτικός γιατρός που…» δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη φράση μου.<br />«-Εσύ είσαι ο αγροτικός γιατρός που την έφερες! Συγχαρητήρια, παιδί μου, μπράβο σου.»<br />«-Θέλω να είμαι μέσα στο χειρουργείο.»<br />«-Ανέβα πάνω να αφήσεις τα πράγματα σου, πλύνε εδώ τα χέρια σου και έλα να σου δώσουμε αποστειρωμένη στολή.»<br /><br />Με ταχύτητα αστραπής, ανεβαίνω στα αποδυτήρια των ιατρών, αφήνω το μπουφάν μου, φοράω μια πράσινη στολή, κατεβαίνω, πλένω τα χέρια μου και αφήνομαι στα χέρια των νοσηλευτριών να με ντύσουν με την αποστειρωμένη ποδιά, τα γάντια και τα υποπόδια.<br /><br />Μπαίνω στην αίθουσα χειρουργείου. Ψάχνω να βρω τα μάτια της Βαγγελιώς. Μάταια. Πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι είναι ξαπλωμένος ολόγυμνος, μεγαλειώδης, και ολοζώντανος ο Ακανθοκυτταρικός. Το βλέμμα του ανήσυχο, γυρνάει στο χώρο σαν να ψάχνει κάποιον να βρει. Κάνω ένα βήμα μπροστά. Οι ματιές μας συναντιούνται. Με κοιτά διαπεραστικά, με όλο του το μίσος και με ρωτάει:<br /><br />«-Εσύ είσαι ο αγροτικός γιατρός που…» δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του.<br />«-Εγώ είμαι!»<br /><br />Νυστέρια, λαβίδες, διαθερμίες γάζες και ένα ηλεκτρικό πριόνι εναλλάσσονται με τη σειρά πάνω στο κεφάλι της Βαγγελιώς για να αποκολλήσουν και τα τελευταία, πιο βαθιά ριζωμένα υπολείμματα του όγκου, που είχαν διεισδύσει στο κρανίο της.<br /><br />«-Συνάδελφε, βλέπεις από κει που στέκεσαι; Πλησίασε πιο κοντά» ακούω να μου λένε.<br /><br />Πάνω σε ένα πράσινο χειρουργικό πεδίο τοποθετούνται λίγα λίγα τα κομμάτια μιας σχέσης ζωής. Ο καθένας από τους δύο κράτησε ότι μπορούσε. Τελευταία απώλεια για την Βαγγελιώ, το αυτί της.<br /><br />Όταν πια μπήκαν και οι τελευταίες υπογραφές στο διαζύγιο, ξεκίνησε η διαδικασία της επούλωσης των πληγών. Τσιμέντο υγρό, επιθέματα αποστειρωμένα, και επίδεσμοι προσπάθησαν να ξαναχτίσουν πάνω στα απομεινάρια του αποχωρισμού, όλα αυτά που απωλέσθηκαν. Το οστό, το δέρμα, το κεφάλι, τον χρόνο που χάθηκε.<br /><br />Κοίταξα το ρολόι μου. Μία ώρα διήρκησε το χειρουργείο. Στη συνέχεια η Βαγγελιώ, μεταφέρθηκε στον θάλαμο της και δόθηκαν οδηγίες για την νοσηλεία της στο νοσηλευτικό προσωπικό.<br /><br />Βγήκα έξω από την αίθουσα χειρουργείου, ανέβηκα στα αποδυτήρια να ντυθώ και κατέβηκα στον θάλαμο της. Ήταν εκεί, κοιμισμένη ακόμα, με το κεφάλι της καλυμμένο με επίδεσμο και τα χέρια της με ορούς.<br /><br />Συνειδητοποίησα ότι για πρώτη φορά έβλεπα το σχήμα του κεφαλιού της. Για πρώτη φορά έβλεπα αυτήν χωρίς τον καρκίνο της. Για πρώτη φορά μου φάνηκε όμορφη.<br /><br /><span style="color:#ff9966;"><strong>Η ομορφιά</strong><br /></span><br />Φόρεσα βιαστικά το τζην μου, ένα πουκάμισο και τα καλά μου παπούτσια. Άνοιξα την ντουλάπα μου, έβγαλα από μέσα το σακάκι που είχα για γιορτινές εκδηλώσεις, το φόρεσα και μπήκα στο αμάξι. Κοίταξα το ρολόι μου, άνοιξα το ράδιο να παίζει Δεύτερο Πρόγραμμα και ξεκίνησα. Στη διαδρομή χαζεύω τα πορτοκαλί φύλλα των δέντρων που είναι έτοιμα να πέσουν με το πρώτο φύσημα του αέρα. Έχει συννεφιά και χωρίς την παρουσία του ήλιου, όλα τα χρώματα λάμπουν περισσότερο, σκέφτομαι. Μετά από μισή ώρα, βρίσκομαι πριν την τελευταία στροφή για το σπίτι της. Πατάω φρένο. Απέναντι μου, βλέπω την νεκροφόρα που έχει ήδη ξεκινήσει.<br /><br />«-Τελείωσε γιατρέ. Πέθανε.» αντηχεί από χθες στ’ αυτιά μου η φωνή της νονάς της.<br />«-Μα πριν 3 μέρες χειρουργ…»<br />«-Μόλις μίλησα με τον Χρήστο. Θα την φέρουν το βράδυ στο χωριό και αύριο θα γίνει η κηδεία. Τελείωσε.»<br /><br />Πίσω από την νεκροφόρα, ακολουθούν πεζοί ο Χρήστος, η νονά της και καμιά δεκαριά άτομα ακόμα όλα και όλα, που δεν γνωρίζω. Κάνω αναστροφή, και κατευθύνομαι προς την εκκλησία. Παρκάρω στο προαύλιο και ανάβω τσιγάρο χωρίς να βγω απ τ’ αμάξι. Είναι όλοι τους εκεί. Ο Δήμαρχος, οι καθαρίστριες απ το κέντρο υγείας, οι γειτόνισσες και οι συγχωριανοί της. Όλοι ντυμένοι επίσημα.<br /><br />Παλιότερα, δεν καταλάβαινα γιατί πρέπει στις κηδείες να φοράμε τα καλά μας. Μετά συνειδητοποίησα ότι με αυτόν τον τρόπο, τιμάς τον νεκρό. Πλέον, νομίζω ότι, οι κηδείες πρέπει να γίνονται με face control. Αυστηρό έλεγχο στην είσοδο. Ποιος έρχεται και γιατί.<br /><br />Μετά από λίγο, έφτασε η νεκροφόρα και η σωρός μεταφέρθηκε μέσα στην εκκλησία, μπροστά από το Ιερό, ανάμεσα δυο μεγάλες ανθοστήλες. Η κηδεία έγινε με έξοδα του Δημάρχου με πληροφόρησαν. Βγήκα από το αμάξι, περπάτησα αργά αργά και μπήκα στην εκκλησία. Άναψα 3 κεριά, όπως κάνω πάντα. Ένα για τον νεκρό, ένα για μένα και ένα για όλους αυτούς που μας περιμένουν.<br /><br />Γύρω από τη σωρό ήταν καθισμένοι ο Χρήστος και τα λίγα άτομα που την συνόδεψαν πεζοί στην εκκλησία. Μακρινοί συγγενείς της, μου είπαν. Πήρα το βλέμμα μου από πάνω τους και στάθηκα πιο πίσω, δίπλα σε μια κολώνα, περιμένοντας να τελειώσει η λειτουργία. Έφερα στη μνήμη μου στιγμές, από όλα όσα πέρασα μαζί της τους τελευταίους αυτούς μήνες, από εκείνο το πρωινό που την γνώρισα μέχρι σήμερα, όπως κάνουν, φαντάζομαι όλοι οι άνθρωποι στις κηδείες.<br /><br />Την σωρό δεν την κοίταξα. Φοβήθηκα. Όχι το θάνατο αλλά την αλήθεια. Πως θα ήταν η Βαγγελιώ χωρίς τον καρκίνο, χωρίς τον Χρήστο, χωρίς τους συγχωριανούς της, χωρίς εμάς, χωρίς τη ζωή της. Πως θα ήταν η Βαγγελιώ στ’ αληθινά.<br /><br />Στο «Δι’ ευχών» δεν ευχήθηκα ούτε συλλυπήθηκα κανέναν. Βγήκα από την εκκλησία και μπήκα στο αμάξι μου. Περίμενα να ξεκινήσει η νεκροφόρα πρώτα και μετά ακολούθησα. Το νεκροταφείο ήταν 2 χιλιόμετρα μακριά. Στη διαδρομή χάζευα τα πορτοκαλί φύλλα που είχαν πέσει στο χώμα, αφήνοντας τα κλαδιά των δέντρων γυμνά. Έχει ακόμα συννεφιά, σκέφτηκα.<br /><br />Σταμάτησα το αυτοκίνητο δίπλα στα δύο ταξί που είχαν μεταφέρει την νονά της, τον Χρήστο και τους λίγους συγγενείς. Αφού περίμενα να μεταφερθεί η σωρός πρώτα και να προχωρήσουν οι υπόλοιποι μπροστά, πήρα στο χέρι μου τα λουλούδια από τη θέση του συνοδηγού και βγήκα από τ’ αμάξι.<br /><br />Προχώρησα αργά αργά, κοντοστάθηκα σε απόσταση λίγων μέτρων από τον ανοιχτό τάφο για λίγο και μετά ξαναπροχώρησα. Έπρεπε να την αποχαιρετήσω.<br /><br />Εκεί, κάτω από τον ήχο της νεκρώσιμου ψαλμωδίας, δίπλα στην μυρωδιά του λιβανιού που καίγεται, ανάμεσα σε λευκά γαρύφαλλα και κρίνα, αντίκρισα το πρόσωπο της. Ήρεμη, με κλειστά μάτια και λουλούδια στα μαλλιά της, με αρυτίδωτο πρόσωπο, βυθισμένη σε γαλήνιο ύπνο, να αναπαύεται.<br /><br />«-Είναι όμορφη!» ψιθύρισα έκπληκτος.<br />«-Δεν έχεις ακούσει πως όταν γαληνεύει η ψυχή του ανθρώπου, γίνεται όμορφος;» απάντησε η νονά της.<br />«-Είναι όμορφη!» είπα ξανά βουρκωμένος.<br /><br />Έσκυψα και άφησα πλάι της ένα λουλούδι, ευγνωμονώντας την για αυτή την μικρή, απρόσμενη και αλησμόνητη στιγμή ομορφιάς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-2189733563054777524?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-48330780343467230192008-12-13T18:48:00.003+02:002009-02-28T13:25:16.066+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SUPn2wictfI/AAAAAAAAAFk/4cqtiRsNm58/s1600-h/1500-1287~Beautiful-Woman-Posters.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279318116136695282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SUPn2wictfI/AAAAAAAAAFk/4cqtiRsNm58/s320/1500-1287~Beautiful-Woman-Posters.jpg" border="0" /></a><br />Για να μπορέσει κανείς, νομίζω, να αντιληφθεί την ομορφιά γύρω του, πρέπει πρώτα να χει έρθει αντιμέτωπος με την δική του ασχήμια.<br /><br />Πρέπει να έχει ψάξει βαθιά μέσα του για να ανακαλύψει όλα αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα του, που απατάται πως δεν έχει. Την κακία, την ενοχή και την ζήλια του. Τον φθόνο, το μίσος, την μοναξιά και τα πάθη του. Να έχει βασανιστεί, να έχει παλέψει, να έχει ξαγρυπνήσει για να τα παραδεχτεί, να τα αποδεχτεί και ενδεχομένως να τα αντιμετωπίσει. Να έχει νιώσει βαθιά άσχημος.<br /><br />Και όσο πιο βαθιά, επίμονα και καρτερικά έχει μοχθήσει για να ξεσκεπάσει την ασχήμια μέσα του, τόσο τα μάτια του θα τον ανταμείβουν και θα του ξεδιπλώνουν σπάνιες εικόνες ομορφιάς, γύρω του, εικόνες που οι άλλοι δεν βλέπουν. Όχι πολλές, αλλά σπάνιες.<br /><br />Εξάλλου η ασχήμια, όπως και η ομορφιά, είναι μια ιδέα. Και όσο πιο πολύ εξασκείς τις αισθήσεις σου στο να αντιλαμβάνονται την μία ιδέα, τόσο πιο πολύ γίνεσαι ικανός στο να αντιλαμβάνεσαι και μία άλλη.<br /><br />Για τις δικές μου αισθήσεις, η ομορφιά ταυτίζεται συχνά με την απώλεια. Την έλλειψη, την απουσία, την αφαίρεση. Ομορφιά διακρίνω συχνά εκεί που λείπει η λογική, ο πολιτισμός, ο άνθρωπος, το σώμα. Για να ξετρυπώσεις εξάλλου μια ιδέα, χρειάζεται να την ξεγυμνώσεις, να την απαλλάξεις, να της αφαιρέσεις ότι περιττό.<br /><br />Δύο εικόνες μου έρχονται στο μυαλό έντονα, όταν σκέφτομαι την ομορφιά, δύο γυναίκες.<br /><br />Την μία την συνάντησα τυχαία για λίγο. Η άλλη, θεωρώ, πως ήταν γραφτό και για τους δύο μας να με συναντήσει και να με σημαδέψει. Να σημαδέψει την δική μου αρχή και το δικό της τέλος.<br /><br />Για την πρώτη δεν έχω να γράψω πολλά, παρόλο που η φαντασία μου την ερωτεύτηκε.<br /><br />Την συνάντησα σε μια άδεια παραλία, ένα μεσημέρι, αρχές Σεπτέμβρη. Καθόμουν στην μία άκρη της παραλίας, κάτω από τον ήλιο, χωρίς γυαλιά, χωρίς αντηλιακό, χωρίς μαγιό, αφήνοντας όσο το δυνατόν περισσότερη επιφάνεια στις βλαβερές ακτίνες για να βλάψουν. Στην άλλη άκρη, την διέκρινα να πλησιάζει από μακριά. Τα μαλλιά της κοντά και μαύρα, τα μάτια της καλυμμένα από ένα ζευγάρι μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου και το σώμα της από ένα ριχτό λευκό φόρεμα. Περπατούσε αργά, ήρεμα, σχεδόν με δυσκολία, ενώ πίσω της, στον ίδιο ρυθμό, την ακολουθούσε ένας σκύλος.<br /><br />Στάθηκε σε απόσταση από μένα, έβγαλε από τον σάκο που κουβαλούσε στον ώμο της μία πετσέτα και την έστρωσε στην άμμο. Με κοίταξε για λίγο και ξεκούμπωσε το φόρεμα της. Κάθισε χάμω, έβγαλε το μαγιό της, τύλιξε τα χέρια της γύρω από τα λυγισμένα γόνατά της και προσήλωσε το βλέμμα της στον ορίζοντα με τόση λαχτάρα, όση ποτέ δεν έχει σχεδόν κανένας από μας όταν βρίσκεται στη θάλασσα. Άναψα τσιγάρο και χάθηκα και εγώ στον δικό της ορίζοντα.<br /><br />Λίγο πριν το σβήσω, την κοίταξα ξανά και παρατήρησα ότι με κοιτούσε. Το σώμα της ακόμη λυγισμένο μπροστά, τα χέρια της ακόμη τυλιγμένα γύρω από τα γόνατά της και το κεφάλι της προς εμένα, σε μία στάση καθόλου υπαινικτική αλλά αντίθετα περισσότερο επιθετική. Στη συνέχεια, ξανακοίταξε μπροστά, έσυρε τα χέρια της πίσω από το σώμα της και στήριξε την πλάτη της, αφήνοντας εκτεθειμένη την μπροστινή πλευρά του σώματός της στον ήλιο και σε μένα.<br /><br />Το savoir vivre και όλη η ηθικολογία που κατά καιρούς πιπιλάω και γω, δεν κατάφεραν να με συγκρατήσουν από το να επεξεργαστώ το γυμνό σώμα που ήταν ξαπλωμένο δίπλα μου. Οι γάμπες, οι μηροί, ο κώλος, η κοιλιά, το στήθος της.<br /><br />Ομορφιά-γυναίκα-στήθος. Η ομορφιά, λέξη θηλυκή, με θεά της την Αφροδίτη. Η γυναίκα, φύλο της ομορφιάς, αντικείμενο του πόθου. Και το στήθος, σύμβολο της μητρότητας, της γονιμότητας, της γυναικείας φύσης. Ο μαστός. Η εκτομή του, η μαστεκτομή, ακρωτηριασμός. Της γονιμότητας, της μητρότητας, της γυναίκας.<br /><br />Δεν ξέρω αν αυτό που δεν φοβήθηκε να εκθέσει πιο πολύ αυτή η γυναίκα ήταν ο μαστός της ή η μαστεκτομή της. Το μέλος ή ο ακρωτηριασμός της. Το παρών ή το απών της. Πάντως καθόταν εκεί, ξαπλωμένη, απαλλαγμένη, ήρεμη δίπλα στη θάλασσα. Είχε πατάξει όποια ασχήμια, δειλία, ενοχή και φόβο και είχε προτάξει το γυμνό, γυναικείο, με κομμένο μαστό, σώμα της στον ήλιο και έδειχνε να απολαμβάνει με όλες τις αισθήσεις της την στιγμή που ζούσε.<br /><br />Καθόμουν ακίνητος απέναντι της, απροετοίμαστα αντιμέτωπος με την εικόνα της. Είχε καταφέρει να ξεγυμνώσει μπροστά μου όλη την έλλειψη, την αφαίρεση, την απουσία που κουβαλούσε. Όλη την ομορφιά της. Δεν ξέρω αν αυτό που με γοήτευσε ήταν η ασχήμια που είχε ηττηθεί ή η αλήθεια που ήταν ολόγυμνη μπροστά μου, πάντως εγώ έβλεπα πραγματική ομορφιά.<br /><br />Έμεινα να την κοιτάω ακόμα και όταν σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την θάλασσα για να βουτήξει. Μετά από αρκετή ώρα βγήκε απ’ το νερό και άρχισε να μαζεύει τα πράγματά της. Κατευθύνθηκα προς το μέρος της για να της πω πόσο όμορφη μου φαίνεται αλλά το μόνο που τόλμησα, ήταν να κάνω κάτι χαζά κομπλιμέντα για το σκύλο. Ξαναγύρισα στην θέση μου και την παρατηρούσα καθώς απομακρυνόταν από την παραλία.<br /><br />Σίγουρος ότι δεν με βλέπει πια, σήκωσα το χέρι μου, την αποχαιρέτησα και ψιθύρισα "ευχαριστώ".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-4833078034346723019?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-12661017447210922142008-06-26T22:10:00.026+03:002009-02-28T13:26:19.342+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SGPpwqldeyI/AAAAAAAAAEE/LeWYsqJ41Bc/s1600-h/BrokenMirrorChildCloseup.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SGPpwqldeyI/AAAAAAAAAEE/LeWYsqJ41Bc/s320/BrokenMirrorChildCloseup.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216269815699569442" /></a><br /> Η επίμονη ηλιαχτίδα κατάφερε τελικά, μετά από 3 ώρες προσπάθειας και αντανακλάσεων, να περάσει μέσα από την μικρή σχισμή που άφηνε να δημιουργηθεί το μισόκλειστο αλουμινένιο παραθυρόφυλλο. Διαπέρασε το λεπτό δέρμα των βλεφάρων του, εισήλθε στην μικρή τρύπα της κόρης των ματιών του, προσπέρασε το οπτικό χίασμα και τους υπόλοιπους ανατομικούς σχηματισμούς του εγκεφάλου του και ακούμπησε σαν ηλεκτρικό ρεύμα την περιοχή της αφύπνισης.<br /> <br />Η τελευταία, με την σειρά της, σημάδεψε προς τον στόχο της και με ακρίβεια έμπειρου «στοχαστή» κατάφερε να τον πετύχει, ανάμεσα σε χιλιάδες νευρικά κύτταρα, καμουφλαρισμένο με 5 γράμματα. <br /> <br />Το μυαλό του, ξεκίνησε να δρομολογεί την πρώτη συνειδητή σκέψη της ημέρας και το συναίσθημα από πίσω ως συνήθως, προσπαθούσε βιαστικά να αισθανθεί ότι προλάβαινε, προτού η δεύτερη σκέψη αρχίσει να εκκολάπτεται. Την μυρωδιά των σεντονιών, την υφή του μαξιλαριού, την θερμοκρασία του σώματός του, την ένταση της αγκαλιάς του.<br /> <br />«12 μείον 9 ίσον 15, μείον 5 η δουλειά ίσον 10, μείον 4 φαγητό, ύπνος, ειδήσεις, μετρό, ίσον 6, μείον 3 διαδίκτυο και διάβασμα ίσον 3. Πρέπει να κανονίσω έναν τρίωρο καφέ» ολοκλήρωσε με ταχύτητα πρόωρης εκσπερμάτισης τη σκέψη του, πιτσιλώντας τα σεντόνια, το μαξιλάρι, το σώμα, την αγκαλιά και το συναίσθημα. «Πρέπει, αλλιώς την γάμησα».<br /> <br />«Πρωί» και «πρέπει», και 2 «π» ήταν ήδη αρκετά για να κινητοποιήσουν το σώμα του να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι βιαστικά και να κατευθυνθεί προς την κουζίνα. Έκανε μονάχα μια μικρή στάση στην πόρτα του υπνοδωματίου, για να δώσει τον απαιτούμενο χρόνο σ’ αυτόν που είχε αφήσει στο κρεβάτι, να σηκωθεί και να τον ακολουθήσει, για να πάρουν μαζί πρωινό.<br /> <br />Όσο καταπιεστικός και αν ήταν στις σχέσεις του, υπήρχαν μερικές στιγμές της ημέρας που κατάφερνε να τιθασεύσει τον αυταρχισμό του και να δείχνει με έναν αυθόρμητο, σχεδόν παιδικό, τρόπο την αγάπη του προς τον σύντροφό του. Η ώρα που ξάπλωναν μαζί στο κρεβάτι όπου μιλούσαν χαμηλόφωνα μέχρι να τους πάρει ο ύπνος αγκαλιά, τα απογεύματα όταν είχε ελεύθερο χρόνο και δεν είχε κανονίσει κάποιον καφέ όπου βρισκόντουσαν στα κλεφτά για 2-3 ώρες ή λίγο πριν την δουλειά, όπως τώρα, που έπαιρναν μαζί πρωινό. <br /> <br />Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας παρέμενε φυσικά πιστός στις αρχές του, που ήθελαν αυτόν κυρίαρχο της σχέσης και το έτερον του ήμισυ να παραμένει μέσα στο σπίτι, να υπομένει την μοναξιά του και να περιμένει αυτές τις λίγες ώρες που θα του έδειχνε την προσοχή του.<br /> <br />Έφτιαξε τον συνηθισμένο καφέ που έπινε πάντα, πικρό και δυνατό, και τον περίμενε να έρθει για να πιουν μαζί την πρώτη γουλιά. Μετά από 1 λεπτό αναμονής, έπιασε τον εαυτό του να αισθάνεται ένα μικρό αίσθημα ενόχλησης καθώς δεν είχε συνηθίσει ή δεν είχε συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα ότι τον ενοχλούσε, να πίνει τον καφέ του μόνος.<br /><br /> «Ίσως δεν έχει όρεξη να πιεί καφέ σήμερα, ίσως πάλι, το πιθανότερο, σηκώθηκε νωρίτερα και δεν τον κατάλαβα» σκέφτηκε προσπαθώντας να τον δικαιολογήσει αφενός και να καλμάρει την ενόχλησή του αφετέρου.<br /><br /> Το αισθητήριο της όσφρησης του άρχισε να διεγείρεται στην μυρωδιά του ζεστού καφέ αλλά πνίγηκε χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει, από την πρώτη γουλιά που κατέβηκε ορμητικά από το στόμα του στον οισοφάγο.<br /><br /> Η επόμενη γουλιά καφέ που έβαλε στο στόμα του, τον βρήκε όρθιο να διερευνά τον χώρο της κουζίνας, ενώ με την άφιξή της στο στομάχι του, στεκόταν ήδη μπροστά από την ανοιχτή πόρτα του μπάνιου. «Ούτε εδώ είναι» σκέφτηκε και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι.<br /><br /> Βρήκε μπροστά του το παντελόνι, το πουκάμισο και τα παπούτσια που είχε παρατήσει εκεί, χθες, πριν ξαπλώσει στον καναπέ για να παρακολουθήσει τις ειδήσεις. Εκείνος πουθενά. Έδωσε λίγη τροφή στις αισθήσεις του, φέρνοντας το πουκάμισο και τις κάλτσες στην μύτη του, όχι για την απόλαυση, αλλά για να ελέγξει εάν θα μπορούσε να τα φορέσει ακόμη μια φορά. «Φοριούνται και σήμερα» σκέφτηκε καθώς ανέβαζε το φερμουάρ του παντελονιού του.<br /><br /> Κατέβηκε τις σκάλες τις πολυκατοικίας αφού έκλεισε πίσω του την πόρτα βιαστικά και βγήκε στο δρόμο.<br /> <br /> «Γιατί έφυγε χωρίς να μου πει ούτε μια καλημέρα? Μήπως έκανα κάτι που τον εκνεύρισε? Να του πω ότι με στενοχώρησε ή να αφήσω το γεγονός να ξεχαστεί? Μήπως δεν τον ικανοποιώ πια?» οργίασε μονάχη η φαντασία του μέχρι να μπει στο αυτοκίνητο για να κατευθύνει τις 4 ρόδες και το μυαλό του προς το γραφείο.<br /><br /> Οι 2 πρώτες ώρες πέρασαν γρήγορα αλλά από το μεσημεριανό διάλειμμα και ύστερα, αφού έλεγξε για 3η φορά τον άδειο φάκελο εισερχομένων μηνυμάτων στο κινητό του, ένιωσε το σώμα του να αρχίζει να αδειάζει και αυτό. Ένιωθε σαν να είχε φύγει το εσωτερικό του σώματος του πίσω απ’ το στέρνο και στη θέση του να είχαν εγκατασταθεί 2 φτερά που κουνιόντουσαν γρήγορα και άρρυθμα. «Πρέπει να ελαττώσω τους καφέδες» σκέφτηκε, «ούτως ή άλλως μετά το σημερινό δεν θέλω να πιω ξανά καφέ το πρωί μαζί του». <br /><br /> Για πρώτη φορά, μετά από τόσα χρόνια, συνειδητοποίησε ότι του έλειπε και ότι τον είχε ανάγκη. «Έχουν περάσει 3 ώρες και δεν έχει δώσει κανένα σημείο ζωής. Άραγε να θέλει να χωρίσουμε?» αναρωτήθηκε καθώς κάθισε ξανά στο γραφείο του να συνεχίσει την δουλειά του, με θέα τους βραδυκίνητους λεπτοδείχτες του κρεμασμένου στον τοίχο ρολογιού. Δίχως να πάρει απάντηση, το μυαλό του άρχισε να φτιάχνει σενάρια και η σκέψη του, ανεξέλεγκτη, μεταπηδούσε από το ένα στο άλλο, με ιλλιγγιώδη ταχύτητα. Με την ίδια ταχύτητα άρχισε να κουνιέται και το δεξί του πόδι, αυτόνομο και αυτό, δημιουργώντας έναν εκνευριστικό θόρυβο από τα ρυθμικά χτυπήματα της ξύλινης σόλας στο πλαστικό δάπεδο. <br /><br /> «Πρέπει να δουλέψω για να μην αναγκαστώ να μείνω μέχρι το βράδυ εδώ μέσα μόνος» σκέφτηκε και στο εσωτερικό άκουσμα της λέξης μόνος, ένιωσε το χέρι του να μουδιάζει. «Τι στο διάολο μου συμβαίνει?» αναρωτήθηκε προσπαθώντας να εκλογικεύσει τις αντιδράσεις του.<br /><br /> Έβαλε μία τσίχλα στο στόμα του και άρχισε να την μασάει αργά και δυνατά με ανοιχτό στόμα, δημιουργώντας έναν εκνευριστικό θόρυβο, για να επισκιάσει τον ήχο του ποδιού του που χτυπούσε στο δάπεδο, και τις σκέψεις του. Άπειρος στο να μην ακούει, αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να δουλέψει άλλο και σηκώθηκε από το γραφείο με κατεύθυνση το ασανσέρ. Ισόγειο, 1ος, 2ος, 3ος και η πόρτα ανοίγει αλλά αυτός κάνει μεταβολή και αρχίζει να κατεβαίνει από τις σκάλες καθώς «μπορεί να γίνει διακοπή ρεύματος και να εγκλωβιστώ, χωρις οξυγόνο, εκεί μέσα».<br /><br /> Βγαίνει έξω απ’ το κτίριο και αισθάνεται όλα τα μάτια των περαστικών να καρφώνονται πάνω του. «Με ένα πόδι που χτυπιέται μόνο του, ένα χέρι μουδιασμένο σε παράλυση και τον κορμό μου να φτερουγίζει, πρέπει να είμαι πράγματι αστείος ως θέαμα» συλλογίζεται και κάθεται στο πρώτο παγκάκι που βρίσκει μπροστά του.<br /><br /> «Δεν έπρεπε να με δουν οι συνάδελφοι έτσι. Τι θα σκέφτονται τώρα για μένα? Κανένας δεν θα καταλάβει τι περνάω. Μόνο αυτός. Πρέπει να τον βρω. Δεν θέλω να με παρατήσει. Δεν θέλω να μείνω μόνος. Πώς θα πηγαίνω στην δουλειά, ποιόν θα σκέφτομαι και πώς θα γυρίζω σπίτι? Μόνος? Με ποιόν θα κάθομαι στο μπαλκόνι, με ποιόν θα κοιμάμαι αγκαλιά? Μόνος θα περάσω τα καλοκαίρια και τους χειμώνες? Μόνος θα γεράσω?»<br /><br /> Σήκωσε το κεφάλι του και έψαξε να βρει τον ήλιο, για να δώσει μια αιτία στον ιδρώτα που άρχισε να κυλάει στο πρόσωπο του. Γύρω του πολυκατοικίες, παράθυρα κλειστά, μπαλκόνια βρώμικα, άνθρωποι που τρέχαν, αυτοκίνητα ακινητοποιημένα, και αυτός σε ένα παγκάκι μόνος. Σηκώθηκε και μπήκε στο ταξί που προχωρούσε σημειωτόν μπροστά του. Ψέλλισε την διεύθυνση του σπιτιού του στον οδηγό και βούλιαξε στο κάθισμα.<br /><br /> «Μπαμπά μην τρέχεις» και 2 φωτογραφίες από πιτσιρίκια του χαμογέλασαν, χωρίς να μπορεί να ανταποδώσει. Ο δικός του μπαμπάς είχε γεράσει χρόνια πριν. Και η μάνα του το ίδιο. Αυτός γιατί δεν μπορούσε να μεγαλώσει? Προσπάθησε να απαντήσει αλλά η φωνή του οδηγού φρενάρισε τη σκέψη του. «9 ευρώ». Έδωσε ένα χαρτονόμισμα και άνοιξε την πόρτα. <br /><br /> Ξεκλείδωσε την κύρια πόρτα μηχανικά, ανέβηκε σχεδόν τρέχοντας στον πρώτο όροφο, ξεκλείδωσε την εξώπορτα και μπήκε σπίτι του. «Να γύρισε?» Το σαλόνι άδειο. Και η κουζίνα το ίδιο. Κοίταξε βιαστικά στο μπάνιο μέσα από την ανοιχτή πόρτα, καθώς διέσχισε το διάδρομο. Ούτε εκεί κανείς. Στάθηκε έξω από το υπνοδωμάτιο, όπως είχε σταθεί το πρωί, χωρίς να έχει γυρισμένη την πλάτη αυτή την φορά και οδήγησε το βλέμμα του στο κρεβάτι. «Εδώ είναι» θέλησε να φωνάξει από χαρά, καθώς αντίκρυσε το σώμα του κουλουριασμένο κάτω από τα σεντόνια. Πλησίασε σιγά σιγά, στις μύτες των ποδιών του, να μην τον ξυπνήσει. <br /><br /> Έσκυψε στα γόνατα και του χάιδεψε το κεφάλι πάνω απ’ το σεντόνι, όπως δεν είχε κάνει ποτέ στο παρελθόν. Σήκωσε το σεντόνι απ’ το κεφάλι του για να θυμηθεί το πρόσωπό του. Του φάνηκε τόσο φοβισμένο, σαν να το έβλεπε για πρώτη φορά. Τράβηξε όλο το σεντόνι από πάνω του και παρατήρησε σπιθαμή προς σπιθαμή το γυμνό, σε στάση εμβρύου, κορμί του. «Πόσα χρόνια αγάπης έχασα» ψιθύρισε και όλες οι σκέψεις, το φτερούγισμα, το μούδιασμα και το τρέμουλο χώρεσαν σε 2 μικρές σταγόνες που κύλησαν στα μάγουλά του και εξαφανίστηκαν. <br /><br /> Σήκωσε το κεφάλι του να δει τα μάτια του όσο πιο βαθιά μπορούσε. Κοίταξε πίσω από το βαθύ πράσινο και επιτέλους είδε αυτόν που έψαχνε από το πρωί, από την εφηβεία του και από μικρό παιδί, να καθρεφτίζεται πάνω στον φακό των ματιών του. <br /><br />Ο εαυτός του... Πολλά ραγίσματα τον εμπόδιζαν να δει καθαρά. Το πιο μεγάλο βρίσκονταν στο κέντρο. Οι γραμμές του είχαν στεγνώσει σαν να χε γίνει χρόνια πριν.<br /><br /> Στα 8 του. Θυμήθηκε. Άλλα 2 μικρότερα, γύρω στα 17. Και τα υπόλοιπα, πιο πρόσφατα, στα 25, στα 28 και στα 31. Ήταν όλα εκεί. Έσκυψε και τον έσφιξε στην αγκαλιά του.<br /><br /> Είχαν όλο τον καιρό μπροστά τους να τα γιατρέψουν ένα ένα...<br /><br /><em>(Μια Τρίτη μεσημέρι σε μία πόλη κυνηγημένος)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-1266101744721092214?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-36871753437141392172008-05-02T16:04:00.018+03:002009-02-28T13:26:45.841+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SBsRaPQKD5I/AAAAAAAAAD8/DpxfytdSP48/s1600-h/Torso.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195765737570570130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SBsRaPQKD5I/AAAAAAAAAD8/DpxfytdSP48/s320/Torso.jpg" border="0" /></a><br />Κάθε άνθρωπος γεννιέται με ένα γλυκόλογο.<br /><br /><em>-αν του το πάρεις, μένει χωρίς αυτιά-</em><br /><br />Γεννιέται με ένα φιλί.<br /><br /><em>-αν του το πάρεις, μένει χωρίς στόμα-</em><br /><br />Με μια αγκαλιά.<br /><br /><em>-αν του την πάρεις, μένει χωρίς χέρια-</em><br /><br />Ένα μυαλό.<br /><br /><em>-αν του το πάρεις, μένει χωρίς κεφάλι-</em><br /><br />Κάθε άνθρωπος γεννιέται και με μία καρδιά.<br /><br /><em>-αν του την πάρεις, μένει χωρίς τίποτα-</em><br /><br /><br />Θέλω πίσω όλα όσα μου πήρες και δεν μου έχεις επιστρέψει ακόμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-3687175343714139217?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-30635256119166471642008-04-30T18:16:00.035+03:002009-02-28T13:27:13.905+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SBiNqvQKD4I/AAAAAAAAAD0/Ajy4vD2DQZU/s1600-h/DSC03563.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SBiNqvQKD4I/AAAAAAAAAD0/Ajy4vD2DQZU/s320/DSC03563.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195057935550123906" /></a><br />Την Παρασκευή η ελπίδα είχε επίσημη έξοδο. <br /> <br /> Ένα χρόνο τώρα κλεισμένη κάτω από μία στέγη, έβγαινε μόνο μέχρι το μπαλκόνι, κάποια βράδια που είχε ξαστεριά, για να δει το φεγγάρι. Τον υπόλοιπο καιρό κοιμόταν μπροστά στην τηλεόραση, στο νεροχύτη της κουζίνας ή στην οθόνη του υπολογιστή. Οι γονείς της διακατέχονταν από αισθήματα ντροπής για την ύπαρξή της και φρόντιζαν να την κρύβουν επιμελώς στα πιο απίθανα σημεία, για να μην την αντιληφθεί κανείς. Κάτω από τα μαξιλάρια τους, ανάμεσα στις σελίδες των εφηβικών τους βιβλίων, πίσω από τις εικόνες στο εικονοστάσι του σαλονιού, ακόμα και μέσα στα εσώρουχά τους. Πολλές φορές αναγκάζονταν να την καταπιούν με σκοπό να την εξαφανίσουν, μάταια βέβαια, καθώς αυτή στεκόταν σαν κόμπος στο λαιμό τους και σύντομα ξανανέβαινε στο στόμα τους. Οι γείτονες δεν την είχαν δει ποτέ απλά υποψιάζονταν την ύπαρξή της. Κάποιες κραυγές που τους ξυπνούσαν στη μέση της νύχτας, κάποια άδεια κουτιά από φάρμακα στον κάδο σκουπιδιών, κάτι η μόνιμη υποτονικότητα των γονιών της, μαρτυρούσαν πως μία ελπίδα ζούσε δίπλα τους.<br /><br /> Την Παρασκευή που πέρασε, όμως, η ελπίδα είχε την πρώτη της επίσημη έξοδο. Όλη η οικογένεια θα πήγαινε παρέα στην εκκλησία και ήταν μια καλή ευκαιρία να πάρουν και την ελπίδα μαζί τους. Τις τελευταίες μέρες ήταν ιδιαίτερα ανήσυχη στον ύπνο της και ίσως η επαφή με τα «θεία», ο απειλητικός λόγος του ιερέα και οι ιστορίες από το Ευαγγέλιο να κατάφερναν να την αποκοιμίσουν. Της φόρεσαν, λοιπόν, τα καλά της, την φώτισαν με ένα μικρό κίτρινο κερί για να φαίνεται από ψηλά και κατευθύνθηκαν προς τον ναό. Μόλις έφτασαν, προς έκπληξή τους, διαπίστωσαν πως στην εκκλησία είχε συγκεντρωθεί πολύς κόσμος αυτή την νύχτα. Είχαν έρθει σχεδόν όλες οι οικογένειες του χωριού, ακόμα και αυτές που είχαν μετακομίσει στην πρωτεύουσα και έρχονταν στο χωριό μόνο τα καλοκαίρια. Προς στιγμήν ένιωσαν αμήχανα που είχαν την μικρή ελπίδα μαζί τους αλλά αμέσως παρατήρησαν πως όλες οι οικογένειες είχαν από μία καλοντυμένη και φωτισμένη ελπίδα μαζί τους. Άκουσαν την λειτουργία, σε μία ακαταλαβίστικη γλώσσα, που έμοιαζε σαν κάτι μεταξύ βάπτισης και εξορκισμού της ελπίδας τους και βγήκαν στο προαύλιο. Στη συνέχεια, όλες οι οικογένειες μαζί, πήραν τις ελπίδες τους ανά χείρας και τις περιέφεραν στα σοκάκια του χωριού, συνοδεία μιας πένθιμης μουσικής υπόκρουσης προκειμένου να αποκοιμίσουν όσες από αυτές παρέμεναν ξύπνιες.<br /><br /> Η επόμενη μέρα ήταν Σάββατο, ημέρα αργίας, και η οικογένεια δεν βγήκε απ’ το σπίτι. Όλοι ήλπιζαν πως η ελπίδα θα είχε ηρεμίσει μετά την βραδινή έξοδο, όμως αυτή, δυστυχώς, ήταν ανήσυχη περισσότερο από χθες. Όλη την ημέρα έκλαιγε, σαν να είχε ένα ανεξήγητο κακό προαίσθημα για κάτι κακό που θα συνέβαινε και ήθελε να βγει έξω από το σπίτι. Οι γονείς της, σκέφτηκαν να την βάλουν μπροστά στην τηλεόραση για να αποκοιμηθεί, αλλά για κακή τους τύχη, το πρόγραμμα είχε αλλάξει και οι παιδικές σειρές είχαν αντικατασταθεί από ταινίες με θέμα την «σταύρωση», ακατάλληλες για ανηλίκους. Το ίδιο και το ράδιο. Έπαιζε κάτι μελαγχολικά τραγούδια που, ως γνωστόν, αναστάτωναν την ελπίδα περισσότερο. Στη συνέχεια, αποφάσισαν να την τιμωρήσουν, στερώντας της το γάλα και τα γλυκά και δίνοντας της μεσημεριανό με ξύδι αντί για λάδι, μήπως συνετιστεί, αλλά μάταια.<br /><br />Απελπισμένοι πια, γύρω στις 11.30 το βράδυ, της ξαναφόρεσαν τα καλά της, την φώτισαν με ένα μεγαλύτερο κερί και βγήκαν απ’ το σπίτι με κατεύθυνση την εκκλησία. Προς μεγάλη τους έκπληξη, είδαν ξανά όλες τις οικογένειες μαζεμένες στο προαύλιο, γύρω από τον παπά, με τις ελπίδες τους ανήσυχες να φωνάζουν. Αυτή την φορά η λειτουργία ήταν πιο έντονη προκειμένου να πιάσουν τα ξόρκια και να ηρεμίσουν οι ελπίδες. Μαγικά φώτα από τα Ιεροσόλυμα, φωτοβολίδες και βεγγαλικά είχαν επιστρατευτεί από τον ιερέα, για να διωχτούν μακριά τα κακά πνεύματα που είχαν φουντώσει τις ελπίδες και ταλαιπωρούσαν τους δύστυχους γονείς.<br /><br /> Δυστυχώς κατά τις 2, ο ναός έπρεπε να κλείσει και οι γονείς, χωρίς να έχουν καθησυχάσει τις ελπίδες τους, αναγκάστηκαν να γυρίσουν σπίτι και να προσφύγουν σε πιο δραστικά μέτρα την επόμενη μέρα.<br /><br /> Το ξημέρωμα της Κυριακής βρήκε την οικογένεια με ορθάνοιχτα κόκκινα μάτια, σαν αυγά, από την αϋπνία . Όλη την νύχτα δεν είχαν κλείσει μάτι από τα παραμιλητά της ελπίδας. Την άκουγαν να μιλάει μόνη της για «αγάπη», «χαμένους παραδείσους» και «ανάσταση» και να κλαίει με λυγμούς. Όπως φαινόταν, είχαν χάσει μια για πάντα τον ήσυχο ύπνο τους. Ό,τι είχαν γκρεμίσει με υπομονή τον τελευταίο χρόνο, άρχισε σιγά σιγά να ξαναχτίζεται απειλητικά μπροστά τους, τις τελευταίες μέρες. Ο πατέρας, ως αρχηγός της οικογένειας, έπρεπε να φανεί περισσότερο αποφασιστικός από ποτέ, για να διαφυλάξει την οικογενειακή γαλήνη.<br /><br /> Θολωμένος όπως ήταν, σήκωσε τον μεγάλο γιο απ’ το κρεβάτι για να τον βοηθήσει και πήγαν με προσοχή στο δωμάτιο της ελπίδας. Με γρήγορες κινήσεις, της έκλεισαν το στόμα, την πήραν στα χέρια και την οδήγησαν στον κήπο. Της έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και της έβαλαν ένα αβγό στο στόμα για να μην ακουστούν οι φωνές της. Στη συνέχεια, ο πατέρας, χωρίς να την κοιτάει στα μάτια, πήρε μία μεγάλη σούβλα και διαπέρασε αποφασιστικά και γρήγορα το κορμί της, χαρίζοντάς της έναν ακαριαίο και βέβαιο θάνατο. Για να εξαφανίσει τα αποδεικτικά του φόνου, άναψε μία φωτιά και τοποθέτησε την νεκρή ελπίδα πάνω, για να την κάψει.<br /><br /> Το μεσημέρι που ακολούθησε, η μητέρα έστρωσε ένα καθαρό τραπεζομάντιλο και όλη η οικογένεια κάθισε μαζί, γύρω από το τραπέζι, για το καθιερωμένο κυριακάτικο γεύμα. Αυτή την φορά όμως ήταν όλα κάπως διαφορετικά. Υπήρχε μια χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων και ένα γιορτινό κλίμα στην ατμόσφαιρα. Σαν ένα βάρος που τους βασάνιζε να είχε φύγει από πάνω τους και να είχε πάρει μαζί του όλες τις άσχημες σκέψεις και τις απραγματοποίητες επιθυμίες τους. Σαν να μην τους απασχολούσε πλέον το ανιαρό παρόν και το μονότονα προβλέψιμο μέλλον τους.<br /><br /> Σαν να είχε πεθάνει η ελπίδα...<br /><br /><br /><em>(Για όλους αυτούς τους ξεχασμένους ανθρώπους που έχω γνωρίσει, οι oποίοι έχουν αποδεχτεί την ανέλπιδη καθημερινότητά τους.)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-3063525611916647164?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-67837527708480732242008-04-23T00:49:00.017+03:002008-05-03T14:12:46.027+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SA5duvQKD2I/AAAAAAAAADg/uqZP-kXKJbM/s1600-h/DSC04157.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192190477944360802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SA5duvQKD2I/AAAAAAAAADg/uqZP-kXKJbM/s320/DSC04157.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br />Αφήνω πίσω μου φιλιά, έρωτες πόνους, ξένα κορμιά.<br />Κι όλη τη δίψα για χαρά, όνειρα θάλασσες, λευκά πρωινά.<br /><br />Τ’ αυτιά μου κλείνω δυνατά, λόγια ανείπωτα, πικρά βουητά.<br />Παίρνω τα μάτια μου αγκαλιά, για ό,τι δεν είχα, δεν κλαίω πια.<br /><br />Ανοίγω τέρμα τα φτερά, αν έχω δύναμη, μυαλού παιδιά.<br />Να τρέξουν θέλουνε μπροστά, σπασμένα χέρια, πόδια βαριά.<br /><br />Πλανιέμαι μόνος μες στη νυχτιά, σώμα αντίτιμο, δίχως καρδιά.<br />Κι ένα γυρεύω στα υπόγεια πια, να βρω τη Λήθη, παντοτινά.<br /><br /><br /><em>(Μια βραδυά στο αεροδρόμιο. Ας την πάρει το ποτάμι...)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-6783752770848073224?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-36711380331259401202008-04-12T11:42:00.033+03:002008-05-03T14:15:04.640+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SAIgCaosldI/AAAAAAAAADA/7N7k-Kxt82g/s1600-h/dali92.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188744946566075858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SAIgCaosldI/AAAAAAAAADA/7N7k-Kxt82g/s320/dali92.jpg" border="0" /></a><br />Τα τραγούδια μοιάζουν με τους ανθρώπους.<br /><br />Από τη στιγμή που ενηλικιώνονται, αρχίζουν να περιπλανιόνται ελεύθερα σε αέρινους δρόμους, διαγράφοντας την δική τους πορεία.<br /><br />Κυκλοφορούν συνήθως νύχτα και άλλοτε συχνάζουν σε γεμάτα bar, άλλοτε τρυπώνουν σε μοναχικά σπίτια. Σε φιλούν με θράσος στο αυτί και σε προκαλούν να περάσεις μία νύχτα μαζί τους, συνοδεία αλκοόλ, ή απλά να τους γυρίσεις την πλάτη για σε προσπεράσουν.<br /><br />Κάποιες φορές, αν είσαι έτοιμος, συναντάς ένα συγκεκριμένο τραγούδι που νιώθεις ότι σου μιλάει. Το πιάνεις απ’ το χέρι και το αφήνεις να σε συντροφεύσει στις κρύες νύχτες, τα χωρίς ύπνο μεσημέρια και τα γεμάτα αγωνία πρωινά σου. Του εξομολογείσαι τα πιο βαθιά μυστικά και τις πιο ένοχες σκέψεις σου και νομίζεις ότι είναι γραμμένο για σένα.<br /><br />Μέχρι κάποια στιγμή να το βαρεθείς και να το παρατήσεις. Μπορεί να νομίζεις ότι το ξέχασες, αλλά αν το ξανασυναντήσεις τυχαία μπροστά σου, θα σου θυμίσει όλα αυτά που περάσατε μαζί.<br /><br /><br />(Παραθέτω ένα τραγουδάκι που βρέθηκε μπροστά μου τυχαία και πέρασα μαζί του έναν ολόκληρο χειμώνα.)<br /><br /><em>Αφιερώμενο σε όσους κάνουν τα μακροβούτια τους με ανοιχτά τα μάτια.</em><br /><div align="center"><br /><strong>"Πνιγμένοι άγγελοι"</strong></div><div align="center">(Στίχοι: Μ.Ξυδούς, Π.Σταθόγιαννης, μουσική: Φ.Πλιάτσικας, Σ.Δρογώσης)</div><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188745985948161506" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/SAIg-6osleI/AAAAAAAAADI/scyTLgavN1I/s320/DSC04133jjj.jpg" border="0" /></strong>click to play<br /><br /><table style="BORDER-RIGHT: #cccccc 1px solid; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: #cccccc 1px solid; PADDING-LEFT: 0px; FONT-SIZE: 11px; PADDING-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: #cccccc 1px solid; COLOR: #000000; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: #cccccc 1px solid; FONT-FAMILY: Arial, Helvetica, sans-serif; BACKGROUND-COLOR: #000000" cellspacing="0" cellpadding="4" border="0"><tbody><tr><td align="middle"><embed pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" src="http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/player_dj.swf" width="372" height="169" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" bgcolor="#000000" flashvars="autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/f1a9dcf3-ca20-48be-8919-0a323fed5934&amp;theName=15 - Pliatsikas &amp; Drogosis - Ta Dakrua Tis Liakadas (Pnigmenoi Aggeloi)(Live)&amp;thePlayerURL=http://www.esnips.com//escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf"></embed></td></tr><tr><td style="FONT-SIZE: 11px" valign="bottom" align="middle"><a style="COLOR: #000000" href="http://www.esnips.com/doc/f1a9dcf3-ca20-48be-8919-0a323fed5934/15---Pliatsikas--Drogosis---Ta-Dakrua-Tis-Liakadas-(Pnigmenoi-Aggeloi)(Live)/?widget=flash_player_dj_comm">15 - Pliatsikas &amp; ...</a></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-3671138033125940120?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-90743495974488121542008-04-08T01:29:00.015+03:002008-05-03T14:14:03.409+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/R_yjb2i6m-I/AAAAAAAAABI/emo71Nn1iF8/s1600-h/27-03-07_0338.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/R_yjb2i6m-I/AAAAAAAAABI/emo71Nn1iF8/s320/27-03-07_0338.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187200569717726178" /></a><br />Έχωσα το κλειδί στη μίζα και πάτησα το γκάζι πριν καλά καλά ξεκινήσω.<br /><br />«Μέχρι την εθνική» είπα στον εαυτό μου, απλά και μόνο για να για να του δώσω έναν προορισμό. Βλέπεις, αν έχεις δύο κέρατα φυτρωμένα στο κεφάλι και δύο τεράστια ρουθούνια στο πρόσωπο, έχεις ανάγκη από έναν στόχο, για να λειτουργήσεις.<br /><br />Έδωσα στην στρουμπουλή κοπέλα 3 ευρώ, με αντάλλαγμα ένα χάδι της στην παλάμη μου και την απόδειξη των διοδίων. «Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισα βιαστικά, ως συνήθως, για να προλάβει η φράση μου να βγει απ’ το αμάξι πριν κλείσει το παράθυρο.<br /><br />Κληρονομική συνήθεια βεβιασμένου λόγου με επίκτητη, λανθάνουσα αιτία, σκέφτηκα αργότερα ενώ έβγαλα φλας για να προσπεράσω. Ένα μπλε, οικογενειακό αυτοκίνητο κινούνταν «εντός ορίων ταχύτητας» μπροστά μου, με επιβάτες ένα ζευγάρι «εκτός (αποδεκτών) ορίων ηλικίας». Τα πρόσωπα τους ανέκφραστα και προσηλωμένα στον ορίζοντα, σαν να αναζητούσαν και αυτά ένα προορισμό για το ταξίδι τους. Έψαξα για τα δικά τους κέρατα αλλά ο ήλιος που έδυε, μου τύφλωσε τα μάτια.<br /><br />Προσπάθησα να τρυπώσω κάτω απ’ τα σκεπάσματα, στο κρεβάτι τους. Κανένα ενδιαφέρον και αποφασίζω να επεξεργαστώ το ίδιο το κρεβάτι. Παλιό, ξύλινο, με χοντρά, σκαλισμένα πόδια και ένα μεγάλο κεφαλάρι με μια πολύχρωμη ζωγραφιά μιας ημίγυμνης γυναίκας να χασμουριέται. Απέναντι, μία σερβάντα . Πλησιάζω και ανοίγω το τρίτο συρτάρι. Τετράδες άσπρων, τσακισμένων από το σιδέρωμα, εσωρούχων με φαρδύ λάστιχο. Από κάτω, ασορτί φανέλες με σβόλους ναφθαλίνης ανάμεσά τους. Και πιο κάτω, τσαλακωμένες συνειδήσεις στοιβαγμένες άτσαλα.<br /><br />Έβαλα πέμπτη, αγχωμένος, για να αφήσω πίσω μου την αδιάκριτη εικόνα (άραγε έκλεισα το συρτάρι?) και επέτρεψα στην βελόνα του κοντέρ να διαγράψει το δικό της ημικύκλιο. 70, 80, 90, 100, φτου και θα βγω, που θα μου πάει?<br /><br />Δίπλα σε μια γιγάντια ταμπέλα που έγραφε «wind», «άνεμοι ισχυροί, οδηγείτε με προσοχή» με προειδοποιούσε μία άλλη, ηλεκτρονικά. Σκέφτηκα να σφίξω το τιμόνι αλλά τα χέρια μου με είχαν προλάβει ώρα πριν.<br /><br />Τα χέρια μου. Αλήθεια, θυμάσαι τα χέρια μου?<br /><br />Σε εκείνο το τραπέζι δίπλα στη θάλασσα που με το μικρό σου δάκτυλο, τα ακούμπησες για πρώτη φορά. Και συνειδητοποίησα, ξαφνιασμένος, πόση δύναμη μπορεί να κρύβει ένα τόσο δα μικρό δάκτυλο. Και πόση αόρατη δίψα μπορεί να κυλάει στις μικροσκοπικές αύλακες του δέρματός τους.<br /><br />«Τι να σκέφτεται εκείνο το δέντρο μόνο του, μακριά απ’ όλα τ’ άλλα?» σε είχα ρωτήσει ένα σούρουπο. Και δεν απάντησες ποτέ. Και ας περίμενα να ακούσω για βουβούς κέδρους και μωβ κορυφές. Και ας μην έμαθες ποτέ ότι με μελαγχολούν τα σούρουπα. Εκείνες οι ώρες που ερημώνουν οι παραλίες, που όλοι επιστρέφουν εκεί που ανήκουν και που εγώ απλά, όπως τώρα, περιμένω την νύχτα.<br /><br />Κατέβαλα προσπάθεια να καταπιώ το λιγοστό σάλιο μου, ελπίζοντας να παρασύρει μαζί του και τις σκέψεις μου. Προκειμένου να αποφύγω πικρές αναγωγές τέντωσα το κεφάλι μου μπροστά. Στην ευθεία και με κατεύθυνση αντίθετη απ’ ότι έλεγε το τραγουδάκι που μου ‘χες μάθει: «…τα όνειρα μου στην πρωτεύουσα με στείλαν»…«για να μιλάω πάντα χαμηλόφωνα» σε ένιωσα να τραγουδάς πίσω από το αυτί μου και ανέβασα σπασμωδικά την ένταση του ραδιοφώνου στο τέρμα.<br /><br />Συνειρμικά το βλέμμα μου εστίασε στο μικρό ράγισμα του παρμπρίζ και συμβολικά αμέσως μετά, στον καθρέφτη, στη μικρή γραμμή ανάμεσα στα μάτια μου. Μικρή, αλλά αρκετά βαθιά, ώστε να χωράει έρωτες, πόνους και «θέλω» μιας ντουζίνας χρόνων, κάτω από τη λέξη «μόνος».<br /><br />Ήρθε νομίζω η ώρα να αρχίζω να σκάβω τις γραμμές μου. Απλά δεν είμαι σίγουρος, για να θάψω ή να φυτέψω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-9074349597448812154?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-966485740341693229.post-7040792302807008292008-04-05T18:21:00.020+03:002008-05-03T14:15:50.659+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/R_ylS2i6nAI/AAAAAAAAABY/cyiVEWk84y4/s1600-h/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF6.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_y-kQ8TyIGpY/R_ylS2i6nAI/AAAAAAAAABY/cyiVEWk84y4/s320/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF6.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187202614122159106" /></a><br />Από τον τίτλο και μόνο της δημοσίευσης αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι λέξεις blog και block έχουν παρόμοιο άκουσμα. Αρκετά ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι οι δύο λέξεις έχουν μια περίπου αντίθετη, παρά παρόμοια έννοια. Λίγο ή πολύ, ένας λόγος που κάποιος δημιουργεί ένα blog είναι για να μην block-άρει, συναισθηματικά ή εγκεφαλικά, δεν έχει σημασία. Blog ως anti-block. Για μία ακόμη φορά, ένα (καλό) g… , κάνει τη διαφορά (με το cK δεν ασχολούμαι, μου θυμίζει το ομώνυμο άρωμα - πολύ ερμαφρόδιτο για τα γούστα μου).<br /><br />Όπως και να ‘χει πάντως και όσον αφορά στο block-αρισμα, νομίζω ότι όλοι μας κρύβουμε μέσα μας 2-3 ή 5-10 ιστορίες, τις οποίες σέρνουμε ή μας σέρνουν (εξαρτάται από το πόσο καλά μας έμαθαν ως πιτσιρίκια να ισορροπούμε και να περπατάμε). Είναι εκείνες οι ιστορίες που έχουν αποθηκευτεί στις αποθήκες του τελικού εγκεφάλου μας (τελεγκεφάλου) και οι οποίες κινητοποιούν κάθε φορά διαφορετικές αντιδράσεις, σκέψεις, συναισθήματα υπό την επίδραση ενός ερεθίσματος. Που μπορεί π.χ. να προκαλέσουν σε μένα θλίψη, σε σένα χαρά και στον άλλον απλά τίποτα στη θέα ενός λούνα παρκ.<br /><br />Ανέκαθεν γούσταρα ανθρώπους με τέτοιες κρυμμένες ιστορίες, όχι από βίτσιο αλλά μάλλον λόγω επίκτητης ικανότητας να αφουγκράζεται κανείς τα «κρυμμένα». Σαν να γοητεύεται από τους σκοτεινούς ρόλους μιας ταινίας. Και, ξέρω, είναι προσβλητικό να αντιμετωπίζει κανείς τους ανθρώπους ως ρόλους απλά δεν είμαι σίγουρος αν είναι χειρότερο απ’ το να αντιμετωπίζει την ζωή σαν ταινία.<br /><br />Και για να ασχοληθώ με το δεύτερο μισό του τίτλου, έχοντας κανείς γυρίσει την πλάτη ή τον κώλο (για όσους έχουν συνηθίσει να χαμηλώνουν το βλέμμα) στα 30, νομίζω ότι καλό είναι να αρχίσει να (ξανά)μιλάει, έστω μέσω blogging. Α, β, γ και το αγαπημένο μου ε (όπως έρωτας, εμείς, ενοχή, επιθυμία, ενάντια κλπ).<br /><br />Προσωπικά, επειδή (άλλο ένα ε) βαρέθηκα να αποθηκεύω στον σκληρό του εγκεφάλου και του fujitsu-siemens μου και να ανακαλώ στιχάκια και σκέψεις κάθε φορά που ταξιδεύω με το αμάξι μου ή πλένω πιάτα, βλέπε «μετάθεση» και «συμβολισμός», είπα να ρίξω λίγο μαύρο στην οθόνη μου, να πάρω ένα πακέτο τσιγάρα και μια coca light, να ξαναφορέσω τον κρίκο στο αυτί και να ξεκινήσω να γράφω αυτό το κειμενάκι.<br /><br />Καλό απόγευμα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/966485740341693229-704079230280700829?l=telegkefalos.blogspot.com' alt='' /></div>telegkefaloshttp://www.blogger.com/profile/07050551384491103162noreply@blogger.com2